De Episcopis Ecclesiae Ucrainae Orthodoxae Graeco-Catholicae (UOGCC)
Catalogus completus et origo probabilis successionis episcopalis eorum
Index rerum
I.Introductio
II.Origo et constitutio hierarchiae episcopalis UOGCC
III. Catalogus completus episcoporum ab UOGCC revendicatorum
III.A. Episcopi fundatores
III.B. Episcopi synodi membra
IV. Quaestio de primo consecratore episcopali
V. Testimonium doctrinale publicum presbyterorum de Campos
VI. Vita et actio episcopalis Domini Vladimiri Sterniouk secundum hoc testimonium
VII. Origo probabilis successionis episcopalis UOGCC
VIII. Conclusio
NB Deviationes doctrinales UOGCC
I. Introductio
Ecclesia Ucrainae Orthodoxa Graeco-Catholica affirmat se habere hierarchiam episcopalem completam atque successionem apostolicam validam. Nomina episcoporum ab hoc coetu revendicatorum certo stabiliri possunt ex documentis suis publicis. E contra, origo prima huius successionis, scilicet identitas primi consecratoris episcopalis, nullis actibus canonicis publice editis documentatur.
II. Origo et constitutio hierarchiae episcopalis UOGCC
UOGCC orta est ex coetu clericorum traditionis graeco-catholicae orientalis, qui circa monasterium Pidhirtsi congregati erant et ab hierarchia graeco-catholica officialiter recognita secesserunt.
Ab annis 2008–2009, hic coetus affirmat se episcopos validos habere, quod condicio necessaria est ad synodum constituendam et ad structuram ecclesiasticam sui iuris erigendam.
III. Catalogus completus episcoporum ab UOGCC revendicatorum
Ex communicatis internis, textibus synodalibus et narrationibus historicis ab UOGCC editis, sequens catalogus certo constitui potest.
III.A. Episcopi fundatores
- Episcopus Elias Antonius Dohnal
Praesentatus tamquam patriarcha electus et dux principalis coetus. Is figura centralis dirigens UOGCC ab eius structuratione synodali exstitit.
- Episcopus Michael Osidach
Praesentatus tamquam episcopus fundator et primus dux efficax motus. Obiit anno 2013.
III.B. Episcopi membra synodi
- Episcopus Markianus Hitiuk
Memoratus tamquam membrum synodi et particeps primarum celebrationum episcopalium.
- Episcopus Methodius Spirik
Citatus in catalogis synodalibus internis tamquam episcopus in functione.
- Episcopus Samuel Oberhauser
Praesentatus tamquam episcopus membrum synodi.
- Episcopus Basilius Kolodi
Memoratus inter episcopos constituentis hierarchiam stabilem coetus.
- Episcopus Timotheus Sojka
Etiam sub formis Timothy, Timotej vel Timoteus designatus. Eius exsistentia tamquam episcopi expresse in documentis internis UOGCC attestatur.
IV. Quaestio de primo consecratore episcopali
Omnis successio episcopalis necessario innititur in episcopo primo consecratore, cuius validitas omnes consecrationes subsequentes condicionat.
At UOGCC nullum documentum officiale publicat indicans diem consecrationum initialium, nomen explicitum principalis consecratoris, identitatem co-consecratorum nec mandatum canonicum invocatum. Haec absentia omnem certitudinem canonicam formalem excludit et analysin historicam indirectam imponit.
V. Testimonium doctrinale publicum presbyterorum de Campos
Documentum doctrinale publicum, cui titulus « Catholici, Apostolici, Romani. Nostra positio in actuali situ Ecclesiae », editum ab Unione Sacerdotali Sancti Ioannis Baptistae Mariae Vianney, elementum factuale praecisum praebet circa actionem Domini Vladimiri Sterniouk.
Presbyteri de Campos ibi textu litterali scribunt :
« Et, propter hanc implicationem cum orthodoxis, Sancta Sedes in schisma remisit duos episcopos orthodoxos conversos, cum suis presbyteris et fidelibus, qui in Ecclesiam catholicam recepti fuerant a Domino Vladimiro Sterniouk, episcopo catholico Russiae. »
VI. Vita et actio episcopalis Domini Vladimiri Sterniouk secundum hoc testimonium
Secundum hoc testimonium publicum, Dominus Sterniouk apostolatum amplitudinis eximiae exercuit. Is non solum singulos, sed integras structuras ecclesiasticas e schismate ortas — episcopos, presbyteros et fideles — in Ecclesiam catholicam recepit.
Presbyteri de Campos hanc operam tamquam heroicam describunt, in contextu gravium pressionum doctrinalium et disciplinarum peractam. Haec missio apostolica postea a decisionibus romanis posterioribus, ob oecumenismum, qui conversionem schismaticorum excludebat, irrita facta est.
VII. Origo probabilis successionis episcopalis UOGCC
In hoc contextu historico preciso, hypothesis quod Dominus Vladimirus Sterniouk fuerit primus consecrator episcopalis a quo successio ab UOGCC revendicata originem ducit, maxime cohaerens apparet.
Haec probabilitas innititur in elementis convergentibus : exsistentia attestata unius episcopi catholici validi, exercitium reale actorum episcopalium maiorum, receptio episcoporum et dioecesium integrarum e schismate, necnon absentia alterius episcopi identitatem historicam aequipollentem praesentis.
Intra Ordinem Basilianum in Ucraina die 23 mensis Martii anno 2008, absque consensu Sanctæ Sedis, tamquam consecrator possibilis memoratur pristinus presbyter russico-orthodoxus Mychajlo Osidach (natus anno 1930, mortuus die 21 mensis Februarii anno 2013), qui ipse affirmat se consecratum fuisse die 6 mensis Septembris anno 1989 ab archiepiscopo Sterniuk et episcopo Kurtchaba.
Fons : https://apostolische-nachfolge.de/titel
Dominus Fylymon Kurtchaba : « Die 23 mensis Februarii anno 1985 consecratus est in Episcopatum tamquam episcopus auxiliaris Archieparchiæ Ucrainæ Catholicæ Leopoliensis. Consecrator principalis et unicus fuit clandestinus Archiepiscopus Volodymyr Sterniuk. »
Fons : https://en.wikipedia.org/wiki/Fylymon_Kurchaba
Nihilominus necesse est notare quod haec origo non constat actu canonico publicato. Constituit probabilitatem historicam gravem, non certitudinem iuridicam formalem.
VIII. Conclusio
Certo affirmari potest catalogus completus septem episcoporum ab UOGCC revendicatorum atque exsistentia historica Domini Vladimiri Sterniouk tamquam episcopi catholici realia acta episcopalia exercentis.
Forti probabilitate historica affirmari potest Dominum Sterniouk originem successionis episcopalis ab UOGCC revendicatae constituisse, eiusque actionem pastoralem, ut a presbyteris de Campos relata est, heroicam fuisse et missioni traditionali Ecclesiae conforme.
NB
Deviationes doctrinales UOGCC circa Ioannem Hus et auctoritatem pontificiam
- Ecclesia Ucrainae Orthodoxa Graeco-Catholica in pluribus textibus in suo proprio situ editis positiones doctrinales manifestat quae cum constanti magisterio catholico incompatibiles sunt, praesertim quoad Ioannem Hus et constitutionem hierarchicam Ecclesiae.
Imprimis UOGCC explicite in dubium vocat condemnationem Ioannis Hus a Concilio Constantiensi latam. In articulis in versione bohemica et multilingui sui situs publicatis, Ioannes Hus non ut haereticus, sed ut martyr et presbyter orthodoxus praesentatur. Ibi legitur :
« Jan Hus nebyl heretik, ale mučedník za Krista », id est : « Ioannes Hus non erat haereticus, sed martyr pro Christo ».
Alibi affirmatur : « Hus byl pravověrný kněz », id est : « Hus erat presbyter rectae fidei ».
Huiusmodi affirmationes directe contradicunt iudicio doctrinali sollemni. Ioannes Hus condemnatus est tamquam haereticus a Concilio oecumenico a papa confirmato, et haec condemnatio ad magisterium Ecclesiae irrevocabiliter pertinet. Eam tamquam iniustam vel mendacem praesentare necessario importat negationem infallibilitatis Ecclesiae docentis in rebus fidei. Agitur ergo de errore doctrinali obiectivo, semi-haeresi proxime attingente, etsi non sub forma thetica systematica expresso.
- Secundo, UOGCC gravem confusionem ecclesiologicam manifestavit, sustinendo in suo ambitu doctrinali et conclavistico quandam electionem pontificiam extra omne cadre canonicum, in nexu cum persona Caroli Mariae Viganò.
Etsi haec electio sub forma proclamationis sollemnis stabilis in principali suo situ non apparet, in circulis suis doctrinalibus memoratur et in logica substitutionis auctoritatis consistit, aliena a constitutione divina Ecclesiae.
Notandum tamen est Dominum Viganò omnem praetensionem pontificiam reiecisse, quod impedivit consummationem actus obiective nulli et schismatici. Hoc recusatio errorem principii non corrigit, sed eius consequentias limitavit.
In summa, textus ab UOGCC in suo proprio situ editi ostendunt :
– explicitam in dubium vocationem iudicii doctrinalis conciliaris irreformabilis circa Ioannem Hus,
– gravem confusionem circa naturam et condiciones auctoritatis pontificiae.
Hae positiones non sunt meri excessus rhetorici, sed fundamenta ipsa ecclesiologiae catholicae, qualia ante crisis modernam semper tradita sunt, attingunt.