De Vreedzame Universele Aanvaarding
Teken van Zekerheid van Verkiezing
Inhoudsopgave
Inleiding
- Hoofdzakelijkeen oorspronkelijke Band met de Soevereine Hogepriester
1.1 Thomistische Grondslag
1.2 Uitdrukkelijke Leer van de Auteurs
1.3 Radicale Genezing van elke Voorgaande Occulte Gebrek door de VUA
- Analogische Uitbreiding naar andere Kerkelijke Realiteiten
- Essentiële Grenzen en Onderscheidingen
Conclusie
Inleiding
De universele vreedzame aanvaarding (UVA) van de Kerk ten aanzien van een verkozen Romeinse Pontifex is een onfeilbaar teken van het dogmafeit dat hij de ware Paus is, legitiem verkozen en werkelijk bezitter van de gewone universele jurisdictie. Deze leer wordt gemeenschappelijk onderwezen door de theologen en canonisten van vóór 1964.
De legitimiteit van de Romeinse Pontifex behoort tot de dogmafeiten, dat wil zeggen tot de feiten die zo nauw verbonden zijn met het geopenbaarde depositum dat hun zekerheid noodzakelijk is voor het behoud en de toepassing van het geloof.
De UVA is geen oorzaak van het pausschap, maar een onfeilbaar teken van zijn bestaan. De Romeinse Pontifex ontvangt zijn jurisdictie onmiddellijk van Christus op het ogenblik dat de legitieme verkiezing aanvaard wordt; de universele en vreedzame aanvaarding van de Kerk manifesteert vervolgens onfeilbaar deze realiteit in het externe forum.
Indien de universele Kerk zich zou kunnen vergissen in de vreedzame aanvaarding van de ware Paus, zou zij universeel kunnen hechten aan een valse levende regel van het geloof, hetgeen in strijd zou zijn met de onfeilbaarheid en de goddelijke beloften aan de Kerk gedaan.
- Hoofd- en oorspronkelijke band met de Souvereine Pontifex
1.1 Thomistisch fundament
Sint Thomas van Aquino (Summa Theologiae, IIa-IIae, q. 39, a. 1, corpus) leert dat de eenheid van de Kerk vereist dat allen zich verenigen in één geloof en onder één zichtbaar geestelijk hoofd, namelijk Christus, van wie één de zichtbare plaats inneemt in de Kerk, namelijk de Souvereine Pontifex.
1.2 Uitdrukkelijke leer van de auteurs
Kardinaal Louis Billot, S.J., De Ecclesia Christi, deel I, quaestio XIV, thesis XXIX, § 3:
“..men moet ten minste als absoluut onwankelbaar en buiten elke twijfel gesteld houden dit: de adhesie van de universele Kerk is op zichzelf een onfeilbaar teken van het dogmafeit van de legitimiteit van de persoon van de Pontifex en van het bestaan van alle vereiste voorwaarden voor die legitimiteit zelf. En het is niet nodig hiernaar lang te zoeken. Want dit vloeit onmiddellijk voort uit de onfeilbare belofte en de voorzienigheid van Christus: ‘De poorten van de hel zullen haar niet overweldigen’, en nog: ‘Zie, Ik ben met u alle dagen.’ Het zou er immers uit voortvloeien dat de Kerk zich zou hechten aan een valse pontifex en zich zou hechten aan een valse regel van het geloof, aangezien de Paus de levende regel is die de Kerk in het geloof moet volgen en die zij in feite altijd gevolgd heeft, zoals duidelijker zal blijken uit wat verder gezegd zal worden. God kan toelaten dat de vacature van de Stoel zich soms lang uitstrekt. Hij kan ook toelaten dat een twijfel rijst omtrent de legitimiteit van de ene of de andere verkozenen. Maar Hij kan niet toelaten dat de gehele Kerk een pontifex aanvaardt die niet waar en legitiem is. Vandaar volgt nog dat, nadat de Paus door de Kerk ontvangen is en met haar verenigd is als het hoofd met het lichaam, het niet meer geoorloofd is later een vraag op te werpen betreffende een gebrek in de verkiezing of het ontbreken van een noodzakelijke voorwaarde voor die legitimiteit; want de adhesie van de Kerk geneest radicaal elk gebrek in de verkiezing en bewijst onfeilbaar het bestaan van alle vereiste voorwaarden.”
De Kerk kan zich niet universeel hechten aan een valse paus als levende regel van het geloof, want dat zou een defaitie van de universele Kerk in haar zichtbare adhesie aan de hoogste autoriteit, door Christus ingesteld, impliceren.
Jean de Saint-Thomas, O.P., Cursus Theologicus, In IIam-IIae, q. 1-7, disp. II, a. 2, n. 38 (éd. Solesmes, t. VI, p. 456):
“Pacifica possessio Papatus cum universali Ecclesiæ obedientia est argumentum certissimum legitimitatis.”
“De vreedzame bezitneming van het pausschap met de gehoorzaamheid van de universele Kerk is het zeer zekere argument van legitimiteit.”
1.3 Radicale genezing van elke voorafgaande verborgen gebrek door de UVA, niet geopenbaard in het externe forum
De UVA geneest radicaal (in radice) elk voorafgaand verborgen gebrek aan de verkiezing, niet geopenbaard in het externe forum, zelfs wanneer het een zaak betreft die tot het goddelijk recht behoort, mits het gebrek verborgen is gebleven in het externe forum (bijvoorbeeld een zuiver interne of occulte ketterij vóór de verkiezing), want een zuiver occult gebrek wordt niet erkend als dirimerend in het externe forum van de Kerk.
Eenstemmige auteurs:
Thomas Cajetan, O.P., De comparatione auctoritatis Papæ et Concilii, cap. XXVI, n. 318 (éd. Angelicum 1936, p. 319):
“Universalis Ecclesiæ acceptatio sanat in radice omnem defectum in electione papæ, etiam si occultus esset.”
“De universele aanvaarding van de Kerk geneest radicaal elk gebrek in de verkiezing van de paus, zelfs indien het occult zou zijn.”
Sint Robert Bellarminus, S.J., De Romano Pontifice, lib. IV, cap. 2 (éd. 1610, col. 1015-1016):
“Pacifica totius Ecclesiæ adhaesio et obedientia sanat omnem defectum in electione, etiamsi antea dubium esset an electus esset verus papa vel propter aliquod occultum impedimentum.”
“De vreedzame adhesie en gehoorzaamheid van de gehele Kerk geneest elk gebrek in de verkiezing, zelfs indien er voordien twijfel was of de verkozenen de ware paus was vanwege enig occult beletsel.”
Charles-René Billuart, O.P., Cursus theologiæ, tract. De fide, diss. V, a. 8, § 2:
“Pacifica possessio et universalis obedientia Ecclesiæ sanat radicaliter omnem defectum occultum in electione papæ.”
“De vreedzame bezitneming en de universele gehoorzaamheid van de Kerk geneest radicaal elk occult gebrek in de verkiezing van de paus.”
Franz Xaver Wernz, S.J. – Petrus Vidal, S.J., Ius Canonicum, tom. II, n. 453, nota 113 (Rome, 1928):
“Pax et obedientia Ecclesiæ universalis radicitus sanat omnem defectum in electione Summi Pontificis, exceptis solis iis quæ iure divino positive manifestoque impediunt receptionem potestatis.”
“De vrede en de gehoorzaamheid van de universele Kerk geneest radicaal elk gebrek in de verkiezing van de hoogste Pontifex, met uitzondering alleen van die welke, door goddelijk recht, positief en manifest de ontvangst van de potestas beletten.”
Een zuiver occulte ketterij vóór de verkiezing, niet geopenbaard in het externe forum, pas na de dood ontdekt, wordt dus juridisch genezen door de UVA; zij kan nooit de verkiezing ab initio nietig maken.
- Analogische uitbreiding tot andere kerkelijke realiteiten
Deze analogische uitbreiding blijft geldig (diocesane bisschoppen, concilies, universele wetten, canonisaties, dogmafeiten), maar altijd ondergeschikt aan de pontificale UVA en aan het externe forum.
- Grenzen en wezenlijke onderscheidingen
De universaliteit van de universele vreedzame aanvaarding moet moreel worden verstaan en niet als een absolute mathematische unanimiteit. De theologen verstaan hieronder de moreel universele adhesie van de lerende en geleerde Kerk aan de Pontifex die als zichtbaar hoofd van de Kerk wordt erkend. Het bestaan van enkele geïsoleerde tegenstanders, private twijfels of particuliere weerstanden belet daarom niet het bestaan van een echte UVA.
De UVA geneest elk occult gebrek, zelfs het allerergste, niet geopenbaard in het externe forum; zij suppléert geen manifest en publiek dirimerend gebrek van goddelijk recht (openbare ketterij vóór de verkiezing), want de Voorzienigheid verhindert dat de universele Kerk zich vreedzaam hecht aan een dergelijk subject. Dit vloeit voort uit de onfeilbaarheid van de Kerk en de onfeilbaarheid van de met het dogma verbonden feiten.
In de verlengde vacature van de Apostolische Stoel sinds de openbare en hardnekkige ketterij van Paulus VI in 1964, bevestigt de totale afwezigheid van UVA voor de huidige conciliaire prétendu-pausen dat de Stoel vacant is.
Besluit
De universele vreedzame aanvaarding is het uiterlijke teken van het dogmafeit en de absolute zekerheid, gegeven door de goddelijke Voorzienigheid, om het zichtbare legitieme hoofd van de Kerk te erkennen. Zij geneest radicaal elk occult gebrek, niet geopenbaard in het externe forum, sluit elk manifest gebrek uit, en vormt de hoogste regel van juridische zekerheid in de concrete orde van de Kerk.
Bij afwezigheid van UVA sinds eenenzestig jaar is de Apostolische Stoel vacant; de katholieke Kerk blijft voortbestaan in hen die de integrale traditionele geloofsbelijdenis bewaren, in afwachting van de legitieme Pontifex die Onze Heer ons zal geven en die universeel en vreedzaam aanvaard zal worden.
Moge de Allerheiligste Maagd Maria, Vernietigster van alle ketterijen, u bewaren in de integrale katholieke waarheid.