Oplossingen voor de Crisis van de Kerk
“De katholieke Kerk lijkt op een veer:
hoe meer men ze indrukt, hoe krachtiger ze terugveert” (P.L.)
De katholieke Kerk, door Onze Heer Jezus Christus gesticht als een zichtbare en volmaakte samenleving, blijft noodzakelijkerwijs bestaan tot het einde der tijden, onfeilbaar in haar hierarchische constitutie en in het behoud van het ware geloof. De belofte van de Verlosser — “Gij zijt Petrus, en op deze steenrots zal Ik mijn Kerk bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen” (Mattheüs XVI, 18), en verder: “Zie, Ik ben met u alle dagen tot de voleinding der wereld” (Mattheüs XXVIII, 20) — sluit absoluut elke defaitie van de universele Kerk uit.
Nochtans, als de Kerk onfeilbaar is, belet niets dat een individuele Romeinse Pontifex zijn ambt verliest. De constante leer, bevestigd door het Wetboek van Canoniek Recht van 1917 (can. 188 §4), leert dat de Pontifex kan ophouden paus te zijn door dood, vrijwillige abdicatie, waanzin, maar ook door publieke ketterij, afvalligheid of schisma. Want, volgens het axioma van de heilige Robert Bellarminus, “de manifeste ketter is op geen enkele wijze lid van de Kerk” (De Romano Pontifice, II, 30); bijgevolg kan hij er geen hoofd van zijn.
Nu is aangetoond dat het Tweede Vaticaans Concilie leerstellingen heeft onderwezen die reeds plechtig als ketterijen waren veroordeeld, zoals het burgerlijk recht op godsdienstvrijheid, de erkenning van valse godsdiensten als “middelen van heil”, en het gemeenschappelijk gebed met ketters dat als lofwaardig wordt beschouwd. Deze stellingen zijn in strijd met het vorige onfeilbare leergezag, in het bijzonder met Quanta Cura van Pius IX en met Satis Cognitum van Leo XIII.
Door deze leerstellingen te promulgueren en ze aan de hele Kerk op te leggen, hebben Paulus VI en zijn opvolgers zich schuldig gemaakt aan publieke en manifeste ketterij. Volgens de bul Cum ex apostolatus officio van Paulus IV (1559), “indien het ooit zou gebeuren dat een Romeinse Pontifex afwijkt van het geloof of in ketterij vervalt, zou zijn verheffing nietig en zonder effect zijn”; en volgens het canoniek recht verliest de ketter ipso facto elk ambt en elke jurisdictie. De conclusie is dus noodzakelijk: Paulus VI en zijn opvolgers zijn geen ware pausen geweest, maar usurpatoren.
Sommigen hebben het “Vreedzame en universele aanvaarding” (V.U.A.) als teken van onfeilbare legitimiteit aangevoerd. De verwerping door de sedevacantisten, ware katholieken, en dus de afwezigheid van een ware katholieke V.U.A. voor de conciliaire pausen, is een bijkomende bevestiging van de vacature van de Stoel.
Moet men besluiten dat de Kerk zou hebben gefaald? Neen, want de onfeilbaarheid sluit elke defaitie uit. Christus, het onzichtbare Hoofd, voorziet rechtstreeks in de jurisdictie in een periode van vacature, volgens het principe van suppléance erkend door de morele theologie (de heilige Alfonsus de Liguori) en door het canoniek recht (can. 209 CIC 1917). Aldus oefenen de bisschoppen en priesters die trouw zijn gebleven aan het katholieke geloof een jurisdictie van suppléance uit om de gelovigen te onderwijzen, te heiligen en te besturen, waardoor de zichtbare voortzetting van de Kerk en het voortbestaan van de middelen van heil worden verzekerd.
Ten slotte kunnen wij met zekerheid besluiten dat:
Het Tweede Vaticaans Concilie ketterijen heeft onderwezen.
Paulus VI en zijn opvolgers hebben door ze te promulgueren ipso facto alle pauselijke autoriteit verloren.
De Apostolische Stoel is vacant sinds de publieke ketterijen van de “pausen”.
De Kerk blijft onfeilbaar, onzichtbaar bestuurd door Christus en zichtbaar door haar trouwe bedienaren, in afwachting dat Hij aan Zijn Kerk de genade schenkt van een legitieme Pontifex.
Deze langdurige vacature, verre van de ondergang van de Kerk te betekenen, manifesteert integendeel de trouw van Christus aan Zijn belofte. Want, zelfs verstoken van een huidige paus, blijft de Kerk een levende, zichtbare en hierarchische samenleving, die het ware geloof en de sacramenten blijft overdragen, tot de dag waarop, volgens de wegen van de Voorzienigheid, een ware Pontifex zal worden verkozen om de volheid van de zichtbare autoriteit in de strijdende Kerk te herstellen.
Laten wij bidden voor de totale en maximale ontplooiing van de Kerk.
Heilige Maagd Maria, bewaarster van het Geloof, bid voor ons.
Heilige Jozef, Beschermer van de Kerk, geef ons goede Herders.
Heilige Michaël Aartsengel, verlos ons van de listen van de duivel en van zijn aanhangers.
Alle Heiligen en Heilige Engelen van God, bidt voor ons.
Ik onderwerp al mijn geschriften volledig aan het definitieve oordeel van de Kerk.
Roma locuta, causa finita.
AMDG
Uw nederige dienaar
Fr. Eric Jacqmin+