Oplossingen voor de Crisis van de Kerk
“De katholieke Kerk lijkt op een veer: hoe meer men haar indrukt,
hoe meer zij met kracht terugveert” (P.L.)
De katholieke Kerk, gesticht door Onze-Heer Jezus Christus als een zichtbare en volmaakte samenleving, blijft noodzakelijkerwijs bestaan tot het einde der tijden, onfeilbaar in haar hiërarchische samenstelling en in de bewaring van het ware geloof. De belofte van de Zaligmaker — “Gij zijt Petrus, en op deze steen zal Ik mijn Kerk bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen” (Mattheüs XVI, 18), en nog: “Zie, Ik ben met u alle dagen tot de voleinding der wereld” (Mattheüs XXVIII, 20) — sluit absoluut elke afwijking van de universele Kerk uit.
Evenwel, als de Kerk onfeilbaar is, belet niets dat een individuele Romeinse Pontifex zijn ambt verliest. De constante leer (bevestigd door het Wetboek van Canoniek Recht van 1917, can. 188 §4), leert dat de Pontifex kan ophouden paus te zijn door de dood, vrijwillige afstand, krankzinnigheid, maar ook door publieke ketterij, afvalligheid of schisma. Want, volgens het axioma van de heilige Robert Bellarminus, “De manifeste ketter is op geen enkele wijze lid van de Kerk, dat wil zeggen noch naar de ziel noch naar het lichaam.” (De Romano Pontifice, II, 30); bijgevolg kan hij er geen hoofd van zijn.
Nu is aangetoond dat het concilie Vaticaan II voorstellen heeft afgekondigd die objectief onverenigbaar zijn met vroeger door het pauselijk leergezag onderwezen en veroordeelde leerstellingen, met name op het gebied van de godsdienstvrijheid, het oecumenisme, de communicatio in sacris (de gemeenschappelijke gebeden beschouwd als lovenswaardig) en de betrekkingen tussen de Kerk van Christus en de valse godsdiensten, voorgesteld als middelen van zaligheid. Deze tegenstrijdigheden raken zekere leerstellingen en zelfs waarheden die tot het geloof behoren, omdat zij in strijd zijn met het vroegere onfeilbare leergezag, met name met Quanta Cura van Pius IX en Satis Cognitum van Leo XIII.
Inderdaad, deze conciliaire teksten en de oecumenische praktijk die eruit voortvloeit zoals “de geest van Assisi” schrijven aan de gescheiden godsdienstgemeenschappen elementen en functies toe die voorgesteld worden als bruikbaar door de Heilige Geest in de orde van de zaligheid. Wij hebben aangetoond dat deze toeschrijving, wanneer zij betrekking heeft op valse godsdiensten als godsdienstige systemen, het dogma tegenspreekt volgens hetwelk de enige Kerk van Christus de enige ark van de zaligheid is.
En “Satis Cognitum” toont inderdaad aan dat men niet tot de enige Kerk kan behoren terwijl men een deel van haar leer of van haar bestuur afwijst. Deze leer weerlegt de ecclesiologie die aan de gescheiden sekten een werkelijke, zij het zogenaamd onvolmaakte, kerkelijke behorendheid toekent.
Door deze leerstellingen af te kondigen en ze aan de hele Kerk op te leggen, hebben Paulus VI en zijn opvolgers zich schuldig gemaakt aan publieke en manifeste ketterij. Nu, volgens de bulle Cum ex apostolatus officio van Paulus IV (1559), “indien het ooit zou gebeuren dat een Romeinse Pontifex van het geloof afwijkt of in ketterij vervalt, zou zijn verheffing nietig en zonder gevolg zijn”; en volgens het canoniek recht verliest de ketter ipso facto elk ambt en elke jurisdictie. De conclusie is dus noodzakelijk: Paulus VI en zijn opvolgers zijn geen ware pausen geweest, maar usurpatoren en antipausen.
Inderdaad, voor Paulus VI werd zijn publieke afwijking van het geloof pas publiek en manifest na een aanvankelijk geldige verkiezing, en hij hield toen, door het feit zelf, op lid van de Kerk te zijn en bijgevolg er het hoofd van te zijn; en voor zijn opvolgers was deze afwijking voorafgaand aan hun vermeende verkiezing, en deze was dus radicaal nietig; in beide hypothesen konden zij de pauselijke autoriteit niet ontvangen of behouden na hun publieke en manifeste afwijking.
Zijn ketterij was formeel door zijn publieke belijdenis van leerstellingen die objectief onverenigbaar zijn met het katholieke geloof, alsook door hun hardnekkige afkondiging ondanks de uitdrukkelijke veroordelingen van het vroegere leergezag en de meervoudige waarschuwingen van de contemporaine bisschoppen die trouw bleven aan het geloof, en Paulus VI toonde toen uiterlijk een afwijking van het geloof die onverenigbaar is met de zichtbare behorendheid tot de Kerk.
Bovendien kan de katholieke Kerk haar gelovigen niet universeel een ketterse leer, een intrinsiek slecht eredienst of een universele discipline opleggen die de zielen naar de afvalligheid leidt. Nu heeft de conciliaire godsdienst officieel leerstellingen, oecumenische praktijken en een liturgische hervorming opgelegd die onverenigbaar zijn met het vroegere leergezag. Dus deze godsdienst kan niet de uitoefening zijn van de autoriteit van de katholieke Kerk. Bijgevolg bezaten zij die haar officieel hebben ingesteld niet de pauselijke autoriteit die zij opeisten.
Sommigen hebben het “Vreedzame en universele aanvaarding” (V.U.A.) als teken van een onfeilbare wettigheid aangevoerd. De verwerping door een zekere hoeveelheid ware katholieken, van geestelijkheid en gelovigen — genoemd na een zekere tijd “sedevacantisten” — veroorzaakte en veroorzaakt nog steeds de afwezigheid van een werkelijke katholieke V.U.A. voor de conciliaire pausen, en dit is een bijkomende bevestiging van de vacante Stoel.
De zichtbaarheid van de Kerk betekent niet dat de sociologische meerderheid die de naam katholiek draagt noodzakelijkerwijs de ware Kerk moet zijn.
De zichtbaarheid vereist dat het objectief mogelijk blijft te onderscheiden:
- de belijdenis van het ware geloof;
- de ware sacramenten;
- de ware priesterlijke en bisschoppelijke orde;
- de continuïteit met de vroegere leer;
- het recht en de mogelijkheid om de pauselijke primaatschap te herstellen.
De Kerk kan verkleind en vervolgd worden; zij kan niet identiek worden aan een instelling die officieel een nieuwe godsdienst belijdt.
Eén en dezelfde Kerk kan niet achtereenvolgens als waar twee tegenstrijdige voorstellen onder hetzelfde opzicht onderwijzen.
De tegenstrijdigheid kan niet opgelost worden door te beweren dat de latere leer de vroegere leer “ontwikkelt” wanneer zij het tegendeel ervan bevestigt.
De leerstellige ontwikkeling maakt expliciet wat vervat was in het geopenbaarde depositum; zij verandert niet in natuurrecht wat de pausen hadden veroordeeld als een vrijheid van verderf. Een tegenstrijdigheid is geen ontwikkeling: zij is een ontkenning.
Argument tegen het bezwaar van de duur:
De duur van de vacature kan op zichzelf geen paus voortbrengen. Vijftig of zestig jaren van materiële bezetting kunnen een publieke ketter niet veranderen in een lid van de Kerk, noch een nietige verkiezing in een geldige verkiezing. De tijd bevestigt een wettige bezitting; hij verandert het onmogelijke niet in het mogelijke, noch het valse in het ware.
Moeten wij besluiten dat de Kerk zou gefaald hebben? Neen, want de onfeilbaarheid sluit elke afwijking uit. Christus, de onzichtbare Hoofd, suppléert rechtstreeks of door zijn Kerk de jurisdictie in periode van vacature, volgens het beginsel van suppléance erkend door de morele theologie (heilige Alfonsus van Liguori) en door het canoniek recht (can. 209 CIC 1917). Aldus oefenen de bisschoppen en priesters die trouw gebleven zijn aan het katholieke geloof een jurisdictie van suppléance uit om de gelovigen te onderwijzen, te heiligen en te besturen, waardoor de zichtbare voortzetting van de Kerk en het voortbestaan van de middelen van zaligheid verzekerd worden.
Inderdaad, de geldig gewijde bedienaars behouden hun macht van orde. In de gevallen voorzien door het recht suppléert de Kerk hun de nodige jurisdictie, met name voor de sacramentele absolutie. De vraag van een uitgebreidere jurisdictie van bestuur zal afzonderlijk worden aangetoond door de beginselen van devolutie, van noodzaak en van onfeilbaarheid.
Ten slotte kunnen wij met zekerheid besluiten dat:
Het concilie Vaticaan II ketterijen heeft onderwezen.
Paulus VI en zijn opvolgers hebben door ze af te kondigen ipso facto alle pauselijke autoriteit of de mogelijkheid om haar te ontvangen verloren.
De apostolische Stoel is vacant sinds de publieke ketterijen van de “pausen”.
De Kerk blijft onfeilbaar, onzichtbaar bestuurd door Christus en zichtbaar door zijn trouwe bedienaars, in afwachting dat Hij aan zijn Kerk de genade schenkt van een wettige Pontifex.
Deze verlengde vacature, verre van de ondergang van de Kerk te betekenen, toont integendeel de trouw van Christus aan zijn belofte. Want, zelfs verstoken van een huidige paus, blijft de Kerk een levende, zichtbare en hiërarchische samenleving, die voortgaat het ware geloof en de sacramenten over te dragen, tot de dag waarop, volgens de wegen van de Voorzienigheid, een ware Pontifex zal verkozen worden om de volheid van de zichtbare autoriteit in de strijdende Kerk te herstellen.
Laten wij bidden voor de totale en maximale ontplooiing van de Kerk.
Heilige Maagd Maria, bewaarster van het Geloof, bid voor ons.
Heilige Jozef, Patroon van de Kerk, geef ons goede Herders.
Heilige Michaël Aartsengel, verlos ons van de valstrikken van de duivel en van zijn aanhangers.
Alle Heiligen en alle Heilige Engelen van God, bidt voor ons.
Ik onderwerp al mijn geschriften volledig aan het definitieve oordeel van de Kerk.
Roma locuta, causa finita.
AMDG
Uw nederige dienaar
Fr. Eric Jacqmin+