De Validitate Ordinationum Domini Marcelli Lefebvre
Ordinatio sacerdotalis anni 1929
et consecratio episcopalis anni 1947
Index
Introductio
- Ordines a Marcello Lefebvre recepti
- Publicatio accusationum et earum receptio anno 1976
- Controversiae ab anno 1977 ad 1994 et propositio Domino Thuc attributa
- Novae publicationes ab anno 2003 ad 2009
- Positiones et precisiones ab anno 2010 ad 2024
- Personae quae affiliationem massonicam Lienart admiserunt
- Valor testimoniorum et eorum receptionis
- Dubium positivum et regula sacramentalis
- Conclusio et investigationes documentales
Index fontium
Introductio
Die 21 septembris 1929 Dominus Achilles Lienart ritum ordinationis sacerdotalis Marcelli Lefebvre complevit. Die 18 septembris 1947 Turciaci consecrator principalis fuit consecrationis eius episcopalis, cum Domino Alfredo Ancel et Domino Ioanne Baptista Fauret ut coconsecratoribus. Concludimus ad dubium prudens de ordinatione anni 1929 et ad certitudinem moralem validitatis consecrationis anni 1947. Dubium de primo actu fundatur in complexu testimoniorum examinorum; iudicium de secundo in ministerio coconsecratorum et in validitate consecrationis episcopalis per saltum ordinis collatae, quam antiquus usus Ecclesiae testatur. [3, 4, 8, 12, 17, 24, 40, 41, 45, 49, 55, 56, 66, 67, 72–76, 82]
Ordinatio sacerdotalis anni 1929 quaestionem propriam ponit. Tria distinguenda sunt: eventualis affiliatio massonica Lienart, validitas propriorum eius ordinum et intentio quam in singulis actibus habuit. Declarationes episcoporum, presbyterorum et auctorum secundum originem notitiarum et rem praecisam quam attingunt aestimandae sunt. [1, 4, 8–20, 21–24]
Narrationes La Franquerie et Barret, epistola Domino Thuc attributa et cautiones sacramentales de quibus sermo est explicant cur quidam auctores ad dubium positivum concludant. Paginae sequentes hoc fasciculum resumunt et vim cuiusque obiectionis mensurant pro presbyteratu anni 1929, pro episcopatu anni 1947 et pro ordinibus quos Dominus Lefebvre postea contulit. [1, 8–20, 24]
- Ordines a Marcello Lefebvre recepti
In sermone suo iubilari diei 23 septembris 1979 Marcellus Lefebvre ipse declaravit se a Domino Lienart die 21 septembris 1929 in capella Sacratissimi Cordis viae Regiae Insulis ordinatum esse sacerdotem; transcriptio sermonis hanc declarationem materialiter conservat. In conferentia sua Montis Regii diei 27 maii 1976 Lienart similiter designat ut eum qui eum sacerdotem ordinaverit et episcopum consecraverit. Ordinatio sacerdotalis anni 1929 et consecratio episcopalis anni 1947 duo actus historici distincti sunt. [3, 4, 8]
Haec distinctio ad examen fasciculi necessaria est, quia accusationes modo de dispositionibus Lienart cum ipse episcopatum recepit, modo de intentione eius cum ordines contulit, modo de consequentis pro presbyteris a Lefebvre ordinatis egerunt. Quodque argumentum ad obiectum suum proprium referendum est.
Die 18 septembris 1947 in ecclesia Beatae Mariae Angelorum Turciaci Lienart consecrator principalis fuit, cum Domino Alfredo Ancel et Domino Ioanne Baptista Fauret ut coconsecratoribus; certum est narrationes hos duos episcopos in hac qualitate designare. Terminus coconsecrator hic sensu praeciso intelligitur quem ei Pius XII in constitutione sua diei 30 novembris 1944 dederat. Litterae apostolicae diei 12 iunii 1947 mandatum consecrationis continent, cuius executionem relatio spiritana Turciaci die 18 septembris collocat. Ministerium coconsecratorum et quaestio necessitatis presbyteratus praevii in sectionibus 8.2 et 8.3 examinantur. [40, 41, 45, 66, 67]
- Publicatio accusationum et earum receptio anno 1976
2.1 Narratio La Franquerie
In L’Infaillibilité pontificale marchio Andreas de La Franquerie, camerarius, scribit Lienart anno 1912 in logia Cameracensi initiatum esse, logias Cameraci, Insulis, Valentianae et Parisiis frequentasse, anno 1919 ut visitatorem gradus octodecimi memoratum esse et ad gradum tricesimum anno 1924 pervenisse. Affirmat insuper Lienart conventibus luciferianis interfuisse. Refert tandem se Lurdensi cuidam ex-massoni, nomine « Monsieur B… » designato, occurrisse, qui ei declarasset se cardinalem in logia recognovisse. La Franquerie igitur testimonium hominis quem personaliter convenisse dicit transmittit. [1]
Remissio ad paginas 80–81 secundam editionem auctam spectat, anno 1973 editam, cuius existentiam, titulum, editorem et paginas 116 Bibliotheca Nationalis Franciae confirmat, et quam ab editione anteriori 66 paginarum distinguit. Reproductio digitalis consultata aliam paginationem sequitur, quae impressae non substituenda est.
La Franquerie se camerarium secretum pontificium praesentat, titulum qui cum camerario non confundendus est. [1]
Identitas postea proposita pro « Monsieur B… » loco suo chronologico examinabitur, cum articulo Ernesti Larisse anno 2019 edito. Quod locus initialis testem non nominat narrationem La Franquerie non destruit; obligat tamen ad id quod transmissio eius verificare permittit praecisiandum.
2.2 Chiesa viva et verba Domini Lefebvre
Revista Chiesa viva, Brixiae ab Editrice Civiltà edita et a don Luigi Villa (theologo italico quem Pater Pius ad massones in Vaticano detegendos designaverat et adiuverat) directa, accusationem in numero 51 mensis martii 1976 resumit, sub titulo Il Cardinale Achille Liénart era Massone, id est « Cardinalis Achilles Lienart masso erat ». Haec referentia a Rama Coomaraswamy et ab historico controversiae in Sodalitium edito corroboratur, qui ambo indicant Chiesa viva La Franquerie resumpsisse. Numerus originalis ad praesentem investigationem directe consultus non est. [5, 6, 31]
Secundum transcriptionem gallicam conferentiae suae Montis Regii diei 27 maii 1976 Lefebvre dicit se Romae publicationem Chiesa viva vidisse. Hanc notitiam cum dolore accipit (« c’est dommage ») et addit: « heureusement que les ordres qu’ils donnent sont valides ». Hic locus ostendit eum accusationem serio accepisse et ut novitatem quam didicerat praesentasse, sed etiam validitatem ordinum servasse. Hae duae partes declarationis eius simul tenendae sunt. [4]
Modus quo Lefebvre accusationem accepit elementum historiae fasciculi est. Non est novum testimonium oculare frequentationem logiae attestans, cum ad revistam quam legit referatur; est tamen, proprie, iudicium publicum de accusatione quae eum personaliter attingebat.
2.3 Photographia et resumptio in Si Si No No
Illustratio praecisionem materialem requirit quam retinere oportet. In studio suo anni 1982 Coomaraswamy photographiam Lienart in habitu ecclesiastico ordinario describit, cum distincto delineamento introitus templi massonici comitata; non igitur photographiam Lienart insignibus massonicis induti describit. Haec praecisio descriptioni quam de numero dat innititur, non examinationi directae illius. [6]
Coomaraswamy etiam notat Si Si No No eandem accusationem resumpsisse, semper secundum La Franquerie. Sodalitium hanc resumptionem iunio 1976 datat; mentio praecisior « annus II, n° 6 » in documento initiali invenitur. [6, 31]
- Controversiae ab anno 1977 ad 1994 et propositio Domino Thuc attributa
3.1 Primae conclusiones sacramentales
Hugo Maria Kellner ex accusatione consequentiam radicaliorem trahit: invaliditatem ordinum Lefebvre sustinet. Textus eius n° 72 expresse iulio 1977 datatus est, et conclusio in pagina 40 invenitur; epistola n° 75 aprili 1979 datatur. Oportet igitur has duas publicationes distinguere et primam non ad annum 1979 datam facere. Textus eius proprius cum certitudine stabilit eum hanc opinionem sustinuisse; valor demonstrationis eius alia quaestio est, separatim examinanda. [7]
Haec contestatio responsa suscitat. Die 22 decembris 1977 Ecône Douglas Laudenschlager studium signat, in The Angelus februario 1978 editum, ubi accusationem examinat et validitatem ordinum defendit. Textus Carolo Pulvermacher attributus, ut ex editoriali eiusdem mensis excerptus praesentatus, accusationem non probatam iudicat; reproductio eius actualis tamen retocationes posteriores continet, ita ut formula eius tota ad annum 1978 datari non possit. [32, 33]
Secundum historicos Heller et Sodalitium abbas Eugenius Robin in Gallia argumentationem Kellner anno 1979 sibi assumit, in La légion thébaine et ses cahiers non conformistes. Heller dubia initio anni 1980 ab A. Eisele, editore SAKA-Informationen, expressa refert. Longas etiam disputationes cum abbate Ottone Katzer refert, qui difficultatem tandem admisisse dicitur. Hae attributiones apud Heller documentatae sunt, sed scripta Eisele et Katzer ipsa hic non inventa sunt. [8, 31]
Discussio igitur non ad episcopos sola limitata est: presbyteri, publicistae et auctores variis titulis partem habuerunt. Repertorium sequens positionem cuiusque sine indistincte eos testes factorum allegatorum facere sinit collocare.
3.2 Epistola Domino Thuc attributa
Epistola Domino Petro Martino Ngô-dinh-Thuc attributa proponit Lefebvre secreto consecrare. Translatio germanica eius in Einsicht (annus XVIII, n° 4, octobris 1988, p. 86) apparuit, et Today’s Catholic World die 1 maii 2013 reproductionem manuscripti gallici diffusit. Photocopia examinata signaturam nomine Thuc fert, sed nullam datam visibilem, et adressa Roffensis quae in translatione invenitur manuscriptum cum certitudine datare non permittit. [17]
« Je suis prêt à vous consacrer [sic] évêque ou bien trouver un évêque qui se charge de vous consacrer secrètement. »
Auctor affirmat Lienart numquam religioni catholicae credidisse, et inde nullitatem consecrationis Lefebvre concludit. Ecclesiasticos quos ille sacerdotes ordinaverat commemorat et proponit eis ordinem denuo conferre; locus relativus ad presbyteros igitur presbyteros Lefebvre spectat. Epistola non proponit expresse Lefebvre ipsi primum novam ordinationem sacerdotalem conferre; don Villa, affiliationem massonicam nec verba « sous condition » non memorat. [17] Distinctio inter ordinationem sacerdotalem et consecrationem, necnon antiqua praxis romana, in sectionibus 8.2 et 8.3 examinantur. [39–45]
Existentia publica huius epistolae et eius contentum verificabilia sunt. Quoad authenticitatem, in publicationibus consultis attributioni et comparationibus scripturae allegatis innititur, sine ulla expertise nominativa producta. Quod Heller postea de recusatione novae consecrationis sub conditione retulit cum testimonio suo anni 2024 exponetur. [17, 18]
3.3 Vézélis, Disandro et Heller
In articulo in The Seraph iunio 1988 edito et in germanicum ab Eugenio Golia in Einsicht octobris 1988 (p. 87–90) translato Dominus Ludovicus Vézélis accusationem contra Lienart explicitum resumit et ordines Lefebvre contestat. In eodem numero nota redactionis, Heller debita, Dominum Moisem Carmona iudicio dubii et cautioni conditionali associat. Haec attributio ad Carmona testimonio Heller innititur et ad Dominum Adolphum Zamora ex officio extendi non debet. [9]
Abbas Henricus Mouraux accusationem massonicam etiam resumit in textu ex Bonum Certamen (n° 74, iulii–augusti 1984) extracto et in germanicum in Einsicht octobris 1988 (p. 84–85) reproducto. Hic textus attestatur eum accusationem sibi assumpsisse. [34]
Ianuario 1989 Altae Graciae Carolus Albertus Disandro textum aenigmati Lefebvre dedicat. In translatione lusitana consultata affirmat motus sufficientes exsistere ad dubitandum de legitimiate eius et de realitate sacramentalis, Einsicht, Mouraux, Vézélis et epistolae Domino Thuc attributae invocatis. Iudicium eius ita documentatum est, sicut fontes a quibus dependet. [10]
Heller controversiam rursus exponit in articulo ut ex Einsicht (annus XXIV, n° 2, iulii 1994) proveniente reproducto. Ad dubium concludit et cautionem conditionalem commendat, dum agnoscit se demonstrationem positivam invaliditatis non habere. Textus eius defensores validitatis etiam nominat, praesertim Gloriam Riestra, B. F. Dryden et P. Groß, et interventiones Andreae Perlant et professoris Wendland memorat. Scripta eorum propria non omnia accessibilia cum sint, positio eorum tunc fide Heller danda est. [8]
Casus Domini Michaelis Ludovici Guérard des Lauriers praecisionem particularem requirit. Heller ei antiquum consilium reordinationis conditionalis attribuit; sed Sodalitium refert eum validitatem iunio 1979 et in publicationibus ulterioribus defendisse, et exposito eius Consacrer des Évêques, anno 1988 resumpto, sacres a Lefebvre secundum ritum traditionalem collatas ut validas contemplatur. Hae indicationes simul retinendae sunt. [8, 30, 31]
- Novae publicationes ab anno 2003 ad 2009
4.1 Gibson et Cekada
In The Enemy Is Still Here, anno 2003 edito, Hutton Gibson praesertim Kellner resumit: in pagina 123 impressi epistolae n° 75 aprilis 1979 invocat et invaliditatem sustinet. Interventio eius iudicium auctoris historiae fasciculi addit, cuius dependentia documentalis a Kellner expresse indicata est. [11]
Eodem anno abbas Antonius Cekada Sacramental Intention and Masonic Bishops, id est « Intentio sacramentalis et episcopi massones », edit. Kellner, Gibson et publicationem Veritas inter tenentes contestationis collocat, criticam documentalem Coomaraswamy sibi assumit et praesumptionem validitatis ordinum defendit. Interventio eius locum suum in fasciculo habet, cum obiectionem directam argumento ex affiliatione massonica ducto opponat. [35]
4.2 Narratio a Max Barret anno 2009 transmissa
Die 25 octobris 2009 Max Barret in Le Courrier de Tychique (n° 307) narrationem circumstantiatam confessionis Lienart ad mortis articulum edit. Praecisat per quam catenam informatio ad eum pervenerit: lector, quem non nominat, dicit se canonicum Descornets bene novisse et confidentias eius recepisse; Descornets confessionem Lienart audivisset. Permissio a paenitente data ad quosdam elementa huius confessionis publicanda ad eandem transmissionem pertinet. [12]
Secundum Barret Lienart in logiam septendecim annos natus intrasset et ad gradum tricesimum viginti septem annos natus accessisset. Hae indicationes chronologiae La Franquerie non concordant, quae 1912 et 1924 dat; dies nativitatis Lienart, 7 februarii 1884, discordantiam manifestat. Haec sola non stabilit accusationem in complexu falsam esse, sed vetat has praecisiones chronologicas ut concordantes praesentare. [1, 12, 27]
In ordine sacramentali Barret Lienart planum attribuit ad intentionem catholicam celebrantium et consecrantium paulatim amittendam, per modificationem rituum et modi eos intelligendi. Hoc obiectivum praesertim formulat: « rompre la succession apostolique en modifiant le rituel du sacre épiscopal », deinde dissolutionem progressivam intentionis futurorum consecratorum describit. [12]
Hic locus in narratione edita omnem gravitatem suam servat. Obiectum explicitum tamen programmatis transformationis rituum et consequentiarum eius ulteriorum est. Si hoc programma dispositiones Lienart iam reddebat, umbram gravem in personam eius iaceret; narratio tamen nullam declarationem relativam ad intentionem eius in ordinatione Lefebvre anni 1929 continet. Hypothesis contra-intentionis ad illam diem igitur ad argumentationem ex fasciculo ductam pertinet, non ad contentum confidentiae relatae; vis eius in sectione 8 examinatur.
4.3 Reservationes die 8 novembris editae
Die 8 novembris 2009 Barret etiam reactionem lectoris edit qui existentiam probationis materialis cognitae affiliationis contestat et oppositionem proximorum quibusdam narrationibus relativis ad mortem Lienart refert. Barret hanc rectificationem accipit, dum iudicium suum de actione conciliari cardinalis, independenter ab eventualis eius affiliatione, servat. [13]
- Positiones et precisiones ab anno 2010 ad 2024
5.1 Dominus Giles Butler secundum Patricium Henry
In Letter to Bishop Giles (p. 34) Patricius Henry conversationem telephonicam cum Domino Giles Butler refert, cui expresse opinionem attribuit secundum quam affiliatio massonica Lienart dubium de ordinatione et consecratione Lefebvre gignit. Secundum introductionem eius hoc documentum epistolae Butler die 5 iulii 2010 receptae respondet. Testimonium interlocutoris nominati est. [14]
Septembri 2011 publicatio Ludovici Villa in Chiesa viva (n° 441) accusationem contra Lienart necnon indicationes La Franquerie resumit. Positionem Villa ultra solum factum quod revistam anno 1976 dirigeret documentare permittit. [38]
5.2 Iudicium a Domino Williamson anno 2016 editum
In epistola septembris 1992 Ricardus Williamson affiliationem massonicam Lienart adhuc non probatam iudicabat. Narrationem Barret in Commentariis Eleison anni 2009 resumit, deinde hanc affiliationem in n° 450 diei 27 februarii 2016, titulo Bishops Valid II, id est « De episcopis validis II », affirmat, quod attestatur eum ad illam diem accusationem sibi assumpsisse. [15, 37]
Translationem gallicam in documento initiali datam infra reproducimus. Iudicium proprium Williamson de novis ritibus exponit et ut citatio opinionis eius legenda est:
“La néo-église est ambiguë de part en part, mais des âmes innocentes en son sein, nous en voyons encore.
Une étude récente d’un théologien compétent de la Fraternité Saint-Pie X concernant la validité du Nouveau rite de Consécration des Nouveaux évêques introduit en 1969 fournit une remarquable confirmation du deuxième point du plan en trois points de la Franc-maçonnerie pour détruire l’Église catholique, que le cardinal Liénart mourant (1884–1973) aurait révélé sur son lit de mort. Le cardinal était un néo-moderniste de premier plan au Concile Vatican II, et sûrement un Franc-maçon lui-même. Avant de citer le résumé du témoignage du cardinal qui est apparu dans ces « Commentaires » (numéro 121 du 31 octobre 2009), rappelons aux lecteurs que la validité d’un sacrement catholique requiert, outre un ministre valide, une forme et une matière valides (paroles et actions au cœur de la cérémonie) et l’intention sacramentelle de faire ce que fait l’Église. Toutes les autres paroles à prononcer lors de la cérémonie constituent le rite, entourant et encadrant la forme.”
“Maintenant”, de E.C. 121 (Eleison Comments de Mgr Williamson) :
“Selon le cardinal, le premier objectif de la Franc-maçonnerie au Concile était de briser la Messe en altérant tellement le rite catholique que cela minerait à long terme l’intention catholique du célébrant : « faire ce que fait l’Église ». Graduellement le Nouveau rite devait induire prêtres et laïcs à prendre la Messe plutôt pour un « mémorial » ou un « repas sacré » que pour un sacrifice propitiatoire. Le deuxième objectif de la Franc-maçonnerie était de briser la Succession apostolique par un Nouveau rite de Consécration qui finirait par miner le pouvoir des ordres des évêques, à la fois par une nouvelle forme non automatiquement invalidante mais assez ambiguë pour semer le doute, et surtout par un nouveau rite qui dans son ensemble finirait par dissoudre l’intention sacramentelle de l’évêque consacrant. Cela aurait l’avantage de briser la Succession Apostolique si doucement que personne ne le remarquerait même ( . . . )
Les Nouveaux rites actuels de la Messe et de la Consécration épiscopale ne correspondent-ils pas exactement au plan maçonnique tel que dévoilé par le Cardinal ? Depuis que ces Nouveaux rites ont été introduits à la fin des années 1960 et au début des années 1970, de nombreux catholiques sérieux ont refusé de croire qu’ils pouvaient être utilisés validement. Hélas, ils ne sont pas automatiquement invalides. Combien plus simple ce serait, s’ils l’étaient. Ils sont pires. Leur Nouvelle forme sacramentelle est assez catholique pour persuader maints célébrants qu’ils peuvent être utilisés validement, mais le Nouveau rite et la Nouvelle forme sont conçus dans leur ensemble pour être si ambigus et si suggestifs d’une interprétation non-catholique qu’ils invalident le sacrement au fil du temps en corrompant l’Intention catholique de tout célébrant qui est soit trop « obéissant », soit qui ne veille et ne prie pas assez. Des nouveaux rites ainsi assez valides pour se faire accepter par presque tous les catholiques à court terme, mais assez ambigus pour invalider les sacrements à long terme, constituent un piège sataniquement subtil.”
Finis translationis citatae. Praesens investigatio affirmationem Williamson de Lienart et receptionem quam narrationi Descornets attributae facit retinet; propositiones eius de validitate novorum rituum ad aliam quaestionem doctrinalem pertinent.
5.3 Negatio familiaris in Gloria.tv anno 2018 transmissa
Documentum initiale narrationem relativam ad mobilia ex logia provenientia continet. Die 15 februarii 2018 in Gloria.tv internatus sub pseudonymo « apvs » commentarium quod sub articulo abbatis Hervé Belmont inventum se dicit reproducit. Auctor huius commentarii, qui non identificatus est, se parentem cardinalis et massonem insulensem praesentat; ipse, non necessario apvs, has qualitates sibi vindicat. Locus transmissus sequitur: [28]
Bonjour,\
Je suis un membre de la famille du Cardinal Liénart et moi-même Franc-Maçon dans la plus grande loge historique de Lille. Je l’ai connu tout petit enfant et il est décédé lorsque j’avais 9 ans.\
Je tiens à apporter des éclaircissement sur l’appartenance maçonnique d’Achille Liénart : celui-ci n’a jamais été Franc-Maçon mais en connaisssait et entretenait de bons rapports avec eux.\
Ce qui a valu cette rumeur est surtout du au fait que sous l’occupation allemande tout le mobilier du temple a été réquisitionné et revendu par les allemands, notamments les stalles où nous nous asseyons lors de nos réunions. Il se trouve que ces sièges avaient été revendus sur un marché à un curé belge. Après la guerre, Achille Liénart est intervenu pour que ce mobilier soit remis garcieusement aux vrais propriétaires, à savoir ma Loge, ce qui a été fait et il est toujours utilisé aujourd’hui dans notre temple. Ce geste a valu à Achille Liénart les rumeurs concernant son appartenance maçonnique… Sachez que la maçonnerie n’est pas trés bien vue dans ma famille et parler d’Achille Liénart comme d’un maçon nous fait toujours sourire lorsque nous en parlons en famille.\
Achille Liénart aurait largement mérité d’être membre de notre confrérie, mais malheureusement pour nous il était avant tout un homme d’Eglise.\
J’espère avoir contribué à rétablir la vérité sur sur ces rumeurs et vous avoir éclairci sur les raisons réelles de celles-ci.
Haec narratio affiliationem Lienart negat, dum ei bonas relationes cum massonibus et interventionem ad mobilia eorum restituenda attribuit; cum hac duplici vi retinenda est. Neque identitas et parentela declarantis, neque nomen logiae eius, neque curatus belga, neque transactiones, neque interventio Lienart per instrumentum independens in documentis consultis stabiliuntur. [28]
Elementum documentale distinctum de spoliatione Insulis effective agit. Basis a Martina Poulain directa et a Memoriali Shoah edita notitiam de logia Justice et travail Ordinis massonici mixti internationalis Le Droit Humain continet. Haec notitia ablationem librorum et mobilium post expositionem antimassonicam in localibus logiae augusto 1942 organizatam memorat, et identificatores OBIP 28312 et SCL 343 et 900 dat. Haec synthesis archivorum fasciculis qui hic directe consulti non sunt innititur. [29]
Haec notitia spoliationem librorum et mobilium logiae insulensis determinatae documentat. Approximatio igitur via manet et non ut corroboratio acquisita episodei in quaestione praesentatur.
5.4 Achilles Billiet, ab Ernesto Larisse anno 2019 identificatus
In La Voix des Francs Catholiques (n° 51, ianuarii 2019, p. 4–5) Ernestus Larisse « Monsieur B… » ut Achillem Billiet identificat. Locum La Franquerie reproducit, ad notam paginae 81 remittit et ex-voto ab Henrico Barbier in Le Réseau Rampolla et l’Éclipse de l’Église Catholique (secunda editio aucta, 2018) reproductum etiam memorat. [2]
Identificatio a Larisse proposita notitiam supplementarem de teste quem La Franquerie anonymum relinquebat affert. Non ut secunda occursus Lienart in logia numeranda est, cum nomen testi primae narrationis dare quaerat. Paginae consultae nullam declarationem a Billiet signatam qua ipse Lienart identificaret producunt. [1, 2]
5.5 Recusatio a Heller anno 2024 relata
In narratione signata, in translatione hispanica in Testimonio (n° 4, maii 2024, p. 12) edita, Heller expresse refert Lefebvre oblationem Thuc se denuo sub conditione consecrandi recusasse. Haec affirmatio cum certitudine in translatione consultata, Alberto Ciria debita et a redactione retouchata, invenitur; documentum ut originale Einsicht (annus 54, n° 3, martii 2024) indicat. [18]
Vis huius testimonii exacte enuntianda est: Heller recusationem novae consecrationis episcopalis sub conditione refert. Nullam responsionem Lefebvre reproducit nec viam qua hanc recusationem didicerat praecisat. [17, 18]
Publicationes anteriores Foro Católico, deinde commentaria signata praesertim a Simón Del Temple, Wamba et Máximo, oblationem vel eius rejectionem etiam evocant, et resumptio T. Stanfill Benns diffusionem epistolae a Gordono Bateman memorat. Relays publicationis vel commentarii sunt, sine fonte unde recusationem habeant stabilita. Locum suum in historia circulationis narrationis habent, sed testimonia independentes artificialiter multiplicare non debent. [36]
- Personae quae affiliationem massonicam Lienart admiserunt
Textus et testimonia citata munus cuiusque intervenientis praecisare permittunt. Gradus adhaesionis ad allegationem affiliationis massonicae, sicut consequentiae sacramentales inde ductae, ab auctore ad auctorem variant.
Andreas de La Franquerie in textu suo proprio affiliationem Lienart affirmat et narrationem Monsieur B… transmittit. [1]
Achilles Billiet Lienart in logia recognovisset: La Franquerie hoc testimonium Monsieur B… attribuit, quem Ernestus Larisse ut Billiet identificat. [1, 2]
Canonicus Descornets confessionem Lienart retulisset; lector non nominatus hoc testimonium Max Barret transmisit. [12]
Don Ludovicus Villa Chiesa viva dirigebat cum revista accusationem anno 1976 resumpsit; eam ipse in publicatione sua anni 2011 resumit. [5, 38]
Dominus Marcellus Lefebvre, in conferentia sua anni 1976, accusationem illo anno editam accipit dum validitatem ordinum servat. [4]
Hugo Maria Kellner, in textu suo iulii 1977, affiliationem affirmat et invaliditatem ordinum sustinet. [7]
Secundum Heller et Sodalitium abbas Eugenius Robin argumentationi Kellner adhaesit; originale textus eius consultum non est. [8, 31]
Abbas Henricus Mouraux accusationem in articulo suo expresse resumit; instrumenta examinata iudicium eius de validitate ordinum cognoscere non permittunt. [34]
Dominus Ludovicus Vézélis, in textu manu sua consulto in translatione, affiliationem affirmat et ordines Lefebvre contestat. [9]
Eberhardus Heller Lienart ut massonem praesentat et ad dubium de ordinibus concludit. [8]
Carolus Albertus Disandro, in textu signato in translatione consulto, accusationem resumit et dubium exprimit. [10]
Hutton Gibson accusationem resumit, praesertim ad Kellner referens, et invaliditatem ordinum sustinet. [11]
Max Barret anno 2009 narrationem relativam ad affiliationem edit, deinde reservationibus in publicatione ulteriori locum etiam dat. [12, 13]
Secundum testimonium explicitum Patricii Henry Dominus Giles Butler accusationem affiliationis veram habuisset et inde dubium de ordinibus duxisset. [14]
Dominus Ricardus Williamson affiliationem in Commentariis Eleison anni 2016 affirmat; in hoc numero affirmatio eius de Lienart agit et quaestionem iudicii quod de ordinibus Lefebvre ferebat apertam relinquit. [15]
Ernestus Larisse accusationem resumit et Monsieur B… ut Achillem Billiet identificat. [2]
Heller Carmona iudicio dubii associat. Epistola Domino Thuc attributa ordines Lefebvre contestat absentiam fidei Lienart invocando, sine massoneria expresse nominata. Hae indicationes cum vi earum exacta referuntur, sine in declarationes explicitas affiliationis conversae, quae inventae non sunt. Lectores anonymi Barret ad catenam transmissionis pertinent, sed identitas eorum ignota manet. Tandem nulla attributio personalis sufficienter verificata hic pro Domino de Castro Mayer nec pro Domino Zamora stabilita est. [9, 12, 16–18]
- Valor testimoniorum et eorum receptionis
Duae lineae narrationis distinguendae sunt: ea La Franquerie, quae confidentiam Monsieur B… attributam comprehendit, et ea quam Barret de Descornets edidit. Chiesa viva, verba Lefebvre, identificatio a Larisse proposita et plures auctores posteriores his transmissionibus adnectuntur. Propositio Domino Thuc attributa aliam positionem episcopalem de ordinibus affert, sed sine factis quibus iudicium eius innitebatur expresse cognitis. [1, 2, 4, 5, 12, 17]
Receptio quam plures personae competentes his narrationibus fecerunt valor proprium tamen habet: adhaesio eorum reflexa credibilitatem extrinsecam narrationis roborare potest, etiam cum testes directi non sint. Oportet igitur testimonia transmissa et iudicia de eis lata simul aestimare. Pondus huius auctoritatis a competentia, probitate, examine fasciculi et responso obiectionibus dato dependet.
Noldin, Schmitt et Heinzel probabilitatem externam in tomo I Summae Theologiae Moralis (n° 238) expresse tractant. Pondus plurium auctorum seriorum agnoscunt et quinque vel sex theologos qui probitate, scientia et prudentia distinguuntur evocant, dum hanc auctoritatem absentiae refutationis decisivae subordinant. Hic locus opiniones theologicas spectat; eum ad praesentem fasciculum, historicum et sacramentalem, applicare ad auctoritatem intervenientium rationabiliter aestimandam redit. [19]
Ita non oportet consensum plurium episcoporum et auctorum de gravitate difficultatis solo motivo quod Lienart in logia personaliter non viderint abicere: hic consensus elementum auctoritatis extrinsecae praebet. Ad argumentum exactum inde trahendum tamen oportet praecisare cui propositioni quisque adhaereat: affiliationi massonicae, insufficientiae probationum huius affiliationis, dubio de ordinibus, affirmationi invaliditatis vel defensioni validitatis. Developmenta praecedentia has differentias respexisse debent.
Partes dubii et contradictoriae igitur simul legendae sunt. Existentia contradictorum rationes dubitandi per se non annullat, non plus quam adhaesio plurium auctorum ab obiectionibus documentalis vel doctrinalibus respondendo dispensat. Quod aestimandum est, sunt motus reales, eorum convergentia et vis eorum contra rationes contrarias.
- Dubium positivum et regula sacramentalis
8.1 Intentio ministri et praesumptio validitatis
Doctrina catholica exigit ut minister intentionem habeat faciendi quod facit Ecclesia. Concilium Florentinum inter conditiones sacramenti materiam, formam et ministrum hanc intentionem habentem numerat. Sanctus Thomas recusationem sacramentum realiter conferendi, quae veritatem eius destruit, et persecutionem finis mali ulterioris in sacramento realiter administrato, quae validitatem eius per se non destruit, distinguit. Hae distinctiones textibus citatis cum certitudine stabilitae sunt. [21, 22]
Leo XIII docet usum serium, et ritui conformem, materiae et formae requisitarum intentionem faciendi quod facit Ecclesia praesumere, etiam apud ministrum haereticum. Contra-intentio realis sacramentum impedire potest, sed non ex qualibet culpa vel errore ministri automatice deducitur. Inter accusationem affiliationis massonicae et quaestionem contra-intentionis sacramentalis nexus igitur rationibus determinatis stabiliendus est. [23]
Pro anno 1929 quodque instrumentum secundum quod potestatem ordinis ministri vel intentionem eius presbyteratum conferendi attingat aestimandum est. Fasciculus indices relativos ad dispositiones Lienart ante consecrationem propriam, strategiam sacramentalem ei attributam et iudicia motivata de ordinibus Lefebvre collatis unit; vis eorum respectiva et convergentia in sectione 8.5 examinantur. [8, 9, 12, 17, 19, 21–24]
Sanctus Thomas explicat ministrum in persona Ecclesiae agere: intentio Ecclesiae in verbis quae pronunciat exprimitur et ad perfectionem sacramenti sufficit, « nisi contrarium exterius exprimatur », id est « nisi contrarium exterius exprimatur » a ministro vel ab eo qui sacramentum recipit. Praesumptio ex conformitate ritus ducta cum indicibus relativos ad potestatem ordinis et intentionem Lienart ponderanda est. [23, 57]
Narratio a Barret edita de projecto sacramenta per transformationem rituum compromittendi agit. In quantum transmissioni eius creditur, indicem dispositionum Lienart praebet, cum aliis instrumentis examinandum. Narratio hoc projectum in contextu mutationum liturgicarum ulteriorum collocat. [12]
Die 24 februarii 1791 Talleyrand, episcopus Augustodunensis, Expilly et Marolles, primos episcopos constitutionales, consecravit; Petrus de La Gorce notat iuramentum papae et lectionem bullarum omissa fuisse. Per breve Charitas diei 13 aprilis 1791 Pius VI electionem episcoporum constitutionalium condemnavit et eos ab exercitio ordinum suspendit. In Concordato Sancta Sedes tamen plures episcopos constitutionales antiquos recognovit: Claudius Le Coz, a Massieu die 10 aprilis 1791 consecratus, archiepiscopus Vesontionensis anno 1802 factus est. Hoc praecedens ostendit consecrationem illicitam postea ut validam recipi posse, et distinctionem inter irregularitatem actus et conditiones validitatis eius illuminat. [64, 65]
8.2 Presbyteratus praevius et consecratio per saltum ordinis
In primo argumento in contrarium Commentarii sui in Sententias sanctus Thomas scribit: « nullus potest recipere episcopalem, nisi prius habeat sacerdotalem », id est nullus potestatem episcopalem recipere potest nisi prius potestatem sacerdotalem habeat. Ut conditio validitatis intellecta haec praemissa ad consecrationem sine presbyteratu praevio invalidam habendam ducit. In disputatione de natura episcopatus inscribitur et fundamentum obiectionis hic examinatae praebet. [39]
Omissio presbyteratus cum abbreviatione interstitii inter duas ordinationes confundi non debet. Narratio quae diaconatum ante electionem collocat gradum electi ad illam diem stabilit; ad sciendum quid ad tempus consecrationis receperit, sequentia narrationis et ritus effective praescriptus examinandi sunt. [42, 50, 73]
Hincmarus Remensis volebat electum adhuc diaconum ante consecrationem suam sacerdotem ordinari. Anno 1053 sanctus Leo IX diaconum Petrum a cardinali Humberto die 13 martii sacerdotem ordinari fecit, deinde eum episcopum Podii die sequenti consecravit. Anno 1073 Gregorius VII, electus dum diaconus erat, etiam die 22 maii sacerdotem ordinatus est antequam consecraretur. Hi casus ordinationem presbyteralem distinctam attestant, non obstante abbreviatione interstitii. [42, 43, 73]
Casus Ioannis XIII aliam successionem praebet. Notitia anno 965 redacta eum iam episcopum Narniensis dicit cum Romae eligitur. Ordines quos in Ecclesia romana receperat enumerat, ab ingressu in clericatum usque ad diaconatum inclusive, deinde addit: « et ita, Deo volente, legitime et canonice est pontifex consecratus », id est « et ita, Deo volente, legitime et canonice pontifex consecratus est ». Andrieu haec verba consecrationi eius Narniensi refert et in hac concatenatione transitum immediatum a diaconatu ad episcopatum videt. Detail enumerationis, nexus a « et ita » notatus et character canonicus consecrationi agnitus huic casui vim particularem dant: omissio presbyteratus ex structura ipsa notitiae contemporaneae quae ordines receptos detegit deducitur. [72–74]
Anno 867 Nicolaus I reprobatum Graecorum terminis qui officium presbyteratus designare possunt refert. [54]
Aeneas, episcopus Parisiensis saeculo IX, praxim discussam terminis praecisioribus describit. In Liber adversus Graecos de diaconis Romae consecratis « non percepta presbyterali benedictione », id est « sine benedictione presbyterali percepta » loquitur; expressio omissionem benedictionis ipsius designat. Aeneas, non sine reservatione, contemplatur consecrationem id quod benedictio inferior confert continere posse. Testimonium eius expresse de consecrationibus sine presbyteratu praevio collatis agit. [49]
Concilium romanum anni 769, sub Stephano III congregatum, vult ut ad pontificatum « unus de cardinalibus presbiteris aut diaconibus », id est « unus de cardinalibus presbyteris aut diaconibus » consecretur. Textus stabilit ambas categorias admissibiles esse; quoad quaestionem ordinationis intermediae, per confrontationem huius regulae cum praescriptionibus liturgicis et narrationibus solvitur. [50, 69]
Ordo XXXIV praevidet ut quaeratur quis sit gradus electi et quot annis diaconus vel presbyter sit; papa eum congregationi ut diaconum vel ut presbyterum praesentat, et textus eosdem ritus consecrationis in utroque casu describit. Ordo XXXVI (nos 40–45) consecrationem pontificalem unicam pro utraque categoria electorum etiam describit; Andrieu redactionem eius auctori franco attribuit. Ordo XXXIV pro praxi romana testimonium liturgicum directissimum affert. [50, 73]
Haec instrumenta se corroborant: concilium diaconos admittit, liber liturgicus consecrationem electi ut diaconi praesentati praevidet, et Aeneas de benedictione presbyterali omissa expresse loquitur. Notitia Ioannis XIII huic praxi exemplum nominatum praebet, cuius consecratio legitima et canonica dicitur. Eorum convergentia sinit consecrationes diaconorum sine presbyteratu praevio historice attestatas haberi, gradu probationis cuiusque casus particularis a terminis notitiae suae dependente. [49, 50, 54, 69, 72–74]
In Vita Hadriani I Liber Pontificalis ordinationem eius ad diaconatum, electionem et consecrationem pontificalem refert, sine ulla ordinatione sacerdotali intermedia memorata. Benedictus XIV tamen observat silentium biographiae ad actum intermedium excludendum non sufficere. Casus Hadriani I igitur praxim quam textus praecedentes simul attestant illustrat, sine absolute, per se, probando hunc papam nullam ordinationem presbyteralem recepisse. [50–52]
Andrieu listam paparum ex diaconatu oriundorum conficit. Praecisat pro Callixto diaconatum ipsum ex functionibus exercitis deduci, fontibus quibus disponit eum expresse non memorantibus. Gasparri pontifices apud quos ordinationem presbyteralem praeviam non constat, praesertim Stephanum I, Paulum I, Hadrianum I, Stephanum IV (816–817, quem Stephanum V vocat), Valentinum et Nicolaum I citat; Thomassinum, Mabillonem, Pagi, Martene et Phillips inter auctores validitati consecrationis directae faventes collocat. Leo Magnus et Gregorius Magnus inter papas ex diaconatu oriundos etiam numerantur. Pro quoque electo quaestio actus intermedii secundum detail fontium aestimanda est. [42, 50, 52, 58, 70, 73]
Anno 767 antipapa Constantinus, usque adhuc laicus, clericatum, deinde subdiaconatum et diaconatum recepit; Georgius Praenestinus eum dominica sequenti consecravit. Concilium anni 769 usurpationem condemnavit et, post novam electionem, novas consecrationes pro episcopis quos ordinaverat praescripsit. Gasparri refert partes opinionis communis respondere per suppositionem presbyteratus a narratione omissi; iudicium eius proprium in numero sequenti invenitur. Ad receptionem consecrationis ab Ecclesia stabiliendam casus Ioannis XIII aliam vim habet, cum notitia hanc consecrationem expresse canonicam qualificat. [58, 63, 69, 72]
Unica consecratio directa certo valida sufficit ad presbyteratum praevium ut conditionem absolutam validitatis iuris divini abiciendam. Convergentia fontium romanorum, praesertim testimonium explicitum Aeneae et notitia contemporanea Ioannis XIII, factum historicum moraliter stabilit, et recognitio huius consecrationis, legitimae et canonicae qualificatae, attestatur potestatem ordinis in plenitudine sua receptam fuisse. Disciplina ulterior presbyteratum distinctum exigit; sed praecedens antiquum stabilit hunc in ipsa consecratione comprehendi posse. [42–44, 49, 53, 69, 72–74]
Transitus directus a statu laicali ad episcopatum etiam attestatur. Sanctus Caelestinus I episcopis provinciarum Viennensis et Narbonensis significat quosdam homines episcopos ordinatos esse sine ulla preparatione ad hanc dignitatem per ordinem ecclesiasticum, et hoc procedens nomine gradationis a Patribus volitae reprobat. Testimonium eius factum et irregularitatem disciplinarum harum promotionum simul stabilit. [83]
Casus Nectarii ostendit Ecclesiam episcopum ex statu laicali ductum et ad episcopatum statim post baptismum eius elevatum recepisse. Sozomenus refert eum habitum baptismalem adhuc portasse cum episcopus Constantinopolitanus proclamatus est. Epistola synodalis anni 382, a Theodoreto conservata, attestatur eum episcopum communi consensu episcoporum in concilio congregatorum ordinatum fuisse, et sanctus Nicolaus I hanc decisionem in epistola sua ad imperatorem Michaelem expresse approbat. Hi textus hanc elevationem exceptionalem et eius recognitionem ab Ecclesia stabiliunt; detail eventualium rituum intermediorum in casu Nectarii tamen indeterminatum manet. [79–81]
Cum Thalassio narratio quae gestum ipsum ordinationis describit disponitur. Functiones civiles in Illyrico exercuerat et, dicebatur, munus imperiale in Oriente recipere debebat. Anno 439 ad ecclesiam cum aliis senatoribus venit; secundum Socratem Scholasticum sanctus Proclus ei manus imposuit et eum episcopum Caesareae Cappadociae fecit. Narratio eum ita a conditione civili ad episcopatum per hanc impositionem manuum transeuntem ostendit, et concilium Chalcedonense eum postea inter episcopos recepit. Hoc testimonium nominatum, epistolae sancti Caelestini I et casui Nectarii approximatum, validitatem consecrationis laico baptizato directe collatae fulcit. [79–81, 83, 84]
Theologi et canonistae anteriores ad annum 1962 divisi manent. Gasparri validitatem consecrationis directae « vere probabilem tum intrinsece tum extrinsece », id est « vere probabilem tum intrinsece tum extrinsece » habet; sed probabilitatem opinionis contrariae agnoscit et in praxi Sanctum Officium consulendum, presbyteratum primum absolute conferendum, deinde consecrationem sub conditione reiterandam praescribit. Noldin pro parte sua scribit: « Illud tamen communius affirmatur episcopatum, nondum collato sacerdotio, valide conferri non posse », id est « Affirmatur tamen communius episcopatum, nondum collato sacerdotio, valide conferri non posse ». Hallier, a Cappello citatus, tandem scribit: « Episcopalis ordinatio nulla est, quam non presbyteralis praecesserit », id est « Ordinatio episcopalis quam ordinatio presbyteralis non praecessit nulla est ». [58–60, 68]
Die 2 martii 1679 Innocentius XI propositionem secundum quam in collatione sacramentorum opinionem solum probabilem de validitate eorum sequi, tutiorem relinquendo, licitum erat condemnavit. Haec regula applicatur cum dubium prudens de sacramento in causa subsistit. Iudicium nostrum de consecratione anni 1947 receptionem ab Ecclesia consecrationum per saltum ordinis collatarum, necnon orationes a Pontificali romano effective praescriptas, rationem habet. Praemissa primi argumenti in contrarium apud sanctum Thomam citati locum suum in controversia tamen servat. [39, 49, 53, 58, 61, 72–74, 76]
Leo XIII episcopatum sacerdotium ad gradum suum supremum vocat. In Apostolicae curae quaestionem generalem effectus consecrationis non-presbytero collatae seponit; iudicium eius de ritu anglicano ineptitudinem huius ritus ad verum sacerdotium conferendum, etiam in cursu consecrationis episcopalis, spectat. [23]
Anno 1947 Dominus Lefebvre baptizatus erat et diaconatum receperat.
Hic diaconatus cum certitudine morali validus habendus est. Secundum notitiam biographicam Fraternitatis Sancti Pii X cardinalis Basilius Pompilj eum ei die 25 maii 1929 in basilica Sancti Ioannis Lateranensis Romae contulit; Pius XI attestatur Pompilj episcopum Veliternum et vicarium generalem Romae fuisse. Actum originale ordinationis diaconalis consultum non est.
Etiamsi presbyteratus anni 1929 ei defuisset, consecratio ei plenitudinem sacerdotii contulit. Dubium de primo actu vim suam pro actibus anterioribus ad consecrationem qui presbyteratum requirebant servat; sed potestas ordinis ab anno 1947 exercita consecrationi innititur. [3, 23, 40, 49, 53, 72–74, 76]
- Michel consecrationes antiquas simplicium diaconorum certo validas habet. Ad iudicium suum de praxi aetatis suae iustificandum vim formularum adhibitarum invocat; reservatio eius igitur applicationem principii ad ritum determinatum spectat. [53]
Pontificale romanum, in editione Mechliniensi anno 1934 approbata, portat: « Comple in Sacerdote tuo ministerii tui summam », id est « Comple in Sacerdote tuo ministerii tui summam ». Ordo XXXIV candidatum ut diaconum vel ut presbyterum praesentat, et Andrieu rubricam eius benedictionis orationibus sacramentariorum romanorum approximat. Gregorianum iam « comple in sacerdote tuo mysterii tui summam », id est « comple in sacerdote tuo mysterii tui summam » portat, et Ordo XXXV B hanc expressionem in formulario cuius rubricae electum iam presbyterum praevident resumit. Verbum sacerdos ad antiquam orationem quae a Deo plenitudinem ministerii conferri petit pertinet. Continuitas orationis et obiecti eius sinit hoc testimonium antiquum ad aestimationem formularii anni 1947 adhiberi. [40, 46, 50, 53, 73, 76, 78]
Codex anni 1917 a candidato ad episcopatum, ut idoneus sit, quinque annos presbyteratus exigit, et ordinationes per saltum ordinis vetat. Receptionem tamen validam Ordinis, viro baptizato reservatam, ab exigentiis liceitatis, inter quas receptio ordinum inferiorum et observatio interstitiorum figurant, distinguit. Canon 11 criterium legum quae nullitatem trahunt dat, et canon 2374, in conditionibus quas praecisat, suspensionem ordinis per saltum recepti praevidet. Gradatio a Codice praescripta igitur ad disciplinam pertinet. Hic sensus orationis consecrationis et usus ab Ecclesia agnitus applicationem principii Turciaci fundant. [49, 72–78]
8.3 Munus coconsecratorum in consecratione anni 1947
In Episcopalis consecrationis Pius XII cum certitudine docet unum episcopum ad validitatem sufficere, dummodo ritus essentiales cum intentione requisita compleat. Duo alii episcopi ipsi ut consecratores agere debent: quisque ambas manus electo imponit, Accipe Spiritum Sanctum (« Accipe Spiritum Sanctum ») dicit, intentionem consecrationem conferendi habet et praesertim orationem Propitiare (« Propitiare ») necnon praefationem totam recitat. Haec constitutio septembri 1947 vigebat; quoad Sacramentum Ordinis, die 30 novembris sequenti datam, omnem effectum retroactivum dispositionum suarum novarum excludit. [40, 46]
Fontes historici Dominum Ancel et Dominum Fauret ut coconsecratores designant. Ancel, superior Prati auxiliarius Lugdunensis nominatus, die 25 martii 1947 in cathedrali Sancti Ioannis Lugduni a cardinali Gerlier, cum Domino Bornet et Domino Lebrun, episcopo Augustodunensi, consecratus erat; Gerlier ipse a cardinali Dubois consecratus erat. Fauret, spiritanus a Domino Le Hunsec anno 1926 sacerdos ordinatus, die 29 maii 1947 Lurdensi a Domino Théas, cum Domino Mathieu et Domino Graffin, consecratus erat. Linea consecratorum principalium Fauret per Théas et Vansteenberghe ad Lienart ascendit; sed participatio Graffin, anno 1932 a cardinali Verdier consecrati, quem Pius XI ipse consecraverat, Fauret etiam filiationem a Lienart independentem dat. [40, 41, 45, 55, 56, 67, 75, 82]
Filiationes Domini Ancel et Domini Fauret consecratores quorum potestas ordinis a Lienart non dependet ita comprehendunt. Munus cuiusque Turciaci secundum Episcopalis consecrationis aestimatur, quae coconsecratoribus actus requisitos ipsos ponere praescribit. Relationes et praesumptio ritui regulariter completo annexa certitudinem moralem a parte ministri fundant, et ministerium Ancel ad hoc punctum sola sufficit. Gregorius Magnus Augustino Cantuariensi, tunc soli episcopo in Anglia, sine assistantibus consecrare permisit, et Pohle ad validitatem talis consecrationis cum dispensatione pontificali completae concludit. [23, 40, 41, 45, 55, 56, 62, 67, 82]
Post consecrationem Sancta Sedes Lefebvre ut episcopum publice recognovit. Anno 1948 Acta Apostolicae Sedis eum ut iam episcopum titularem Anthedonis designant et nominationem eius ut delegatum apostolicum Dakari annuntiant; anno 1949 eum his duobus titulis memorant; anno 1953 actus Pii XII eum ut archiepiscopum titularem Arcadiopolis et delegatum apostolicum memorat. Haec recognitio officialis receptionem publicam consecrationis confirmat et testimoniis relativos ad coconsecratores additur. [47, 48, 71]
8.4 Dubium positivum et collatio sub conditione
In tomo I (n° 223) Noldin dubium negativum, quod absentiae rationis vel rationibus levibus innititur, et dubium positivum, quod rationi gravi innititur sine adhuc assensum firmum imponendo, distinguit. Agitur igitur de sciendo utrum elementa fasciculi rationes serias conditionem validitatis attingentes praebeant. [19]
Canon 732, § 2, Codicis anni 1917 novam collationem sub conditione praescribit cum dubium prudens exsistit de facto baptismum, confirmationem vel ordinem realiter vel valide collatos fuisse. [24]
Noldin praecisat, in tomo III (n° 27, p. 19–20), dubium prudens et rationabile reiterationem sub conditione permittere, et eam obligatoriam fieri pro sacramentis a quibus validitas aliorum sacramentorum dependet; hanc exigentiam ordini expresse applicat, ad vitandum ne sacramenta invalide administrentur. Principium cautionis sacramentalis igitur in doctrina anteriori ad annum 1964 solide stabilitum est. [20]
8.5 Dubium prudens de ordinatione anni 1929 et validitas consecrationis anni 1947
Dubium prudens quod anno 1929 incumbit convergentiae elementorum expositorum innititur. La Franquerie narrationem recognitionis in logia transmittit; Barret, per aliam catenam, confidentiam Lienart attributam et projectum sacramenta compromittendi refert. In utraque narratione affiliatio allegata consecrationem Lienart et ordinationem Lefebvre praecessisset. Heller dispositiones Lienart in consecratione sua anni 1928 expresse in dubium vocat: obiectio eius igitur potestatem ordinandi quam Lienart anno 1929 habuisset spectat. [1, 2, 8, 12, 19, 23, 24]
Projectum in narratione Barret transmissa reformationem rituum spectat. Epistola Domino Thuc attributa iudicium grave de fide Lienart addit, unde consequentiam pro ordinibus Lefebvre trahit. Avisa Vézélis, Disandro et Heller confirmant plures auctores difficultatem seriam iudicasse; vis eorum exacta a fontibus quos invocant et a factis quorum notitiam habent dependet. [1, 2, 8–10, 12, 17, 18]
Simul sumpta haec elementa motum positivum et prudentem dubitandi presbyteratum anno 1929 valide collatum fuisse praebent. Affiliatio allegata hic cum aliis indicibus relativos ad potestatem ordinis et intentionem coniunctim computatur. Iudicium securitatem sacramentalem et vim fasciculi in complexu spectat: dubium prudens rationibus seriis stabilitur, etiam absentia testimonii directi de actu praeciso. Nullitas presbyteratus et affiliatio massonica quaestiones distinctae ab hoc iudicio prudentiae manent. [1, 2, 8–20, 23, 24, 57]
Hoc dubium prudens ordinationem sacerdotalem anni 1929 et actus anteriores ad annum 1947 qui presbyteratum requirebant attingit. Consecratio anni 1947 per se plenitudinem sacerdotii confert, et actus posteriores qui ab ea dependent a potestate ordinis anno 1947 recepta aestimantur. [23, 24, 40, 49, 53, 72–74, 76]
Consecratio anni 1947 cum certitudine morali valida est. A parte ministri concursus unius episcopi validi sufficit, dummodo ritus essentiales cum intentione requisita compleat: ministerium Domini Ancel hanc conditionem implet, et participatio Domini Graffin in consecratione Domini Fauret confirmationem independentem affert. A parte subiecti usus antiquus ab Ecclesia receptus et continuitas formularii stabiliunt, secundum iudicium hic retentum, consecrationem Turciaci plenitudinem sacerdotii conferre potuisse sine presbyteratu praevio assurato. [23, 39–43, 45, 49, 53, 55, 56, 58, 69, 72–78, 82]
Canon 732 collationem sub conditione praescribit cum dubium prudens receptionem Ordinis attingit et ratio providendi est. Dubium quod actum anni 1929 afficit vetat certitudinem potestatis ordinis huic soli actui fundare; quoad quaestionem ordinationum et consecrationum a Domino Lefebvre post annum 1947 collatarum, a potestate episcopali quam Turciaci recepit dependet. [20, 24, 40, 49, 72–74]
Quod ius cum certitudine praescribit, est Ordinem prudenter dubium sub conditione conferre. Canon 732, § 2, Ordini particulari cuius collatio realis vel valida prudenter dubia manet applicatur; in quoque casu particulari motus dubii conditionem validitatis actus in causa vel potestatem ministri ad diem qua eum complevit attingere debet. [16, 18, 20, 24, 40]
- Conclusio et investigationes documentales
Ordinatio diei 21 septembris 1929 prudenter dubia est. Hoc iudicium testimoniis de Lienart ante actus in causa, dispositionibus ei attributis et avisis motivatis potestatem ordinis vel intentionem eius attingentibus innititur. Fasciculus dubium positivum fundat; probatio invaliditatis conclusionem fortiorem exigeret. [1, 2, 8–20, 23, 24]
Consecratio Turciaci die 18 septembris 1947 collata cum certitudine morali valida est, independenter ab ordinatione anni 1929. Dominus Ancel et Dominus Fauret ut coconsecratores partem habuerunt, et, secundum Pium XII, ministerium unius episcopi sufficit si ritus essentiales cum intentione requisita complet. Usus antiquus ab Ecclesia agnitus stabilit diaconum per consecrationem plenitudinem sacerdotii recipere posse; continuitas formularii applicationem huius principii ad annum 1947 explicat, et recognitio publica Lefebvre ut episcopi a Sancta Sede eam corroborat. [23, 40–43, 45, 47–50, 53, 55, 56, 66, 67, 71–78, 82]
Dubium de anno 1929 igitur nullum motum reordinandi vel denuo sub conditione consecrandi eos qui ordines a Domino Lefebvre post consecrationem anni 1947 receperunt praebet. Si causa propria alii ordinationi dubium prudens de validitate eius gignit, huic actui canon 732, § 2, applicatur. [20, 24, 40, 49, 72–74]
Investigationes prosequendae bene definitae sunt: exemplar originale n° 51 Chiesa viva et illud resumptionis in Si Si No No; documenta logiae a narrationibus invocata; declaratio identificabilis Billiet vel Descornets; provenientia manuscripti Domino Thuc attributi et omnis responsio Lefebvre; publicationes propriae intervenientium qui adhuc solum per Heller noti sunt; tandem documenta relativa ad mobilia insulensia et restitutionem eorum allegatam.
Pro documentis ordinationis archiva dioecesana Insulensia et Semaine religieuse vias praebent. Catalogus collectivus Franciae in fundo Leblon Labo Cameracensi conservato liassam 48 et fasciculum eius B, logiae massonicae Cameracensi et massoneriae dedicatum, signat. Existentia huius inventarii verificata est, sicut identificatores OBIP et SCL basis Memorialis Shoah. [25, 26, 29]
Quoad consecrationem diei 18 septembris 1947 processus verbalis caeremoniae et relationes dioecesanae aetatis praecisiones interventiones consecratorum permitterent. [25, 41, 45, 66, 67]
Examen fontium impressorum referenties Noldin et Cappello confirmat et consecrationes Ancel et Fauret documentat. Restat quemque casum paparum electorum dum diaconi erant notitiis biographicis originalibus confrontare, et in Semaines religieuses Lugdunensi et Tarbiensi actus completos duarum consecrationum anni 1947 quaerere. [42, 55, 56, 58–60]
In summa, validitas consecrationis Domini Lefebvre et omnium actuum quos ut episcopus Ecclesiae catholicae complevit nullum dubium facit.
Deo gratias.
Index fontium
[1] Andreas de La Franquerie, L’Infaillibilité pontificale : le « Syllabus », la condamnation du modernisme et la crise actuelle de l’Église : conférences, 2e édition, Vouillé, Diffusion de la pensée française, 1973, 116 p., loci indicati p. 80–81. Lingua gallica. Notitia BnF FRBNF34695257; reproductio digitalis repaginata consultata. Notitia data bibliographica confirmat; paginatio originalis a Larisse etiam refertur.
[2] Ernestus Larisse, « Un Franc-Maçon miraculé de Lourdes : Achille Billiet, d’Amiens », La Voix des Francs Catholiques, n° 51, ianuarii 2019, Éditions Saint-Rémi, p. 4–5. Gallicum. Articulus ad Henricum Barbier, Le Réseau Rampolla et l’Éclipse de l’Église Catholique, 2e édition augmentée, Éditions Fatima-Christ Roi, 2018, remittit; hoc opus hic directe controllatum non est.
[3] Marcellus Lefebvre, sermo iubilaei sacerdotalis, Parisiis, 23 septembris 1979. Transcriptio gallica.
[4] Marcellus Lefebvre, conferentia Montis Regii, 27 maii 1976. Transcriptio gallica. Registratio controllata non est.
[5] Chiesa viva, n° 51, martii 1976, Brixiae, Editrice Civiltà, directio Ludovici Villa, « Il Cardinale Achille Liénart era Massone », id est « Cardinalis Achilles Lienart masso erat », articulus non signatus, p. 2 secundum Coomaraswamy et Kellner. Italicum. Referentia corroborata; originale consultum non est.
[6] Rama Coomaraswamy, « Cracks in the Masonry », id est « Fissurae in massoneria », The Roman Catholic, iunii 1982; reproductio digitalis 8 p., loci p. 2–3 huius reproductionis. Anglicum. Paginatio numeri impressi non verificata. Editio iunii 1982 a catalogo Daughters of Mary Press corroboratur.
[7] Hugo Maria Kellner, publicatio n° 72, iulii 1977, textus anglicus de ordinibus Lefebvre, conclusio p. 40; epistola n° 75, aprilis 1979, a Gibson citata. Textus n° 72 consultus est; data eius cum eis epistolae n° 75 non confundenda sunt.
[8] Eberhardus Heller, « Ist Mgr. Lefebvre ein gültig geweihter Bischof? », id est « Estne Dominus Lefebvre episcopus valide consecratus? », Einsicht, annus XXIV, n° 2, iulii 1994. Reproductio germanica. Paginatio impressi non verificata.
[9] Ludovicus Vézélis, « Zur Person von Mgr. Marcel Lefebvre », id est « De persona Domini Marcelli Lefebvre », translatio germanica Eugenii Golia, Einsicht, annus XVIII, n° 4, Monaci, octobris 1988, p. 87–90; provenientia indicata: The Seraph, iunii 1988. Nota redactionis Heller, p. 87, praesertim de Carmona. Reproductio consultata.
[10] Carolus Albertus Disandro, « El enigma de Mons. Marcel Lefebvre », id est « Aenigma Domini Marcelli Lefebvre », proclamatio doctrinalis n° 10, Alta Gracia, ianuarii 1989; textus in Testimonio, n° 2, februarii 2009 resumptus, in translatione lusitana Gustavi Petronii Toledo in « Contra o lefebvrismo », O Recolhedor, 24 iulii 2025 consultus. Originale hispanicum consultum non est.
[11] Hutton Gibson, The Enemy Is Still Here!, id est « Inimicus adhuc adest! », a Hutton Gibson pro Alliance for Catholic Tradition editum, 2003, p. 121 et 123, paginatio impressa verificata. Anglicum. Locus p. 123 epistolae Kellner n° 75, aprilis 1979, citat. Locus editionis non verificatus.
[12] Max Barret, « Le Cardinal Achille Liénart : l’un des principaux “moteurs” de Vatican II ! », Le Courrier de Tychique, n° 307, 25 octobris 2009. Gallicum.
[13] Max Barret, « Une chronique intéressante sur le site… », Le Courrier de Tychique, 8 novembris 2009. Reproductio n° 308 fert. Attributio ad n° 309 in originale non verificata. Gallicum.
[14] Patricius Henry, Letter to Bishop Giles, id est « Epistola ad Dominum Giles », rubrica « They Are but They Are Not », p. 34. Introductio epistolae a Domino Butler die 5 iulii 2010 receptae datat. Dies responsionis Henry non verificatus. Anglicum.
[15] Ricardus Williamson, Eleison Comments, n° 450, « Bishops Valid? II », id est « De episcopis validis II », 27 februarii 2016, St. Marcel Initiative, originale anglicum; translatio gallica in documento initiali data. Vide etiam n° 121, 31 octobris 2009, et n° 127, « Calming Confusion », 12 decembris 2009, quae reservationes de narratione lecti mortis servant.
[16] Scaturrex, praesentatio « Who are we? », id est « Qui sumus? », versio anglica consultata, locus reordinationem sub conditione abbatis a Domino Ludovico Alberto Madrigal augusto 2021 referens. Pagina datam initialem 2015 ostendit, quae additionem relativam ad 2021 non datat.
[17] Epistola Petro Martino Ngô-dinh-Thuc attributa, ad Marcellum Lefebvre, facsimile manuscripti gallici non dati. Translatio germanica in Einsicht, annus XVIII, n° 4, Monaci, octobris 1988, p. 86. Authenticitas originalis autographi stabilita non est.
[18] Eberhardus Heller, « Mi encuentro con S.E. el arzobispo Pierre Martin Ngô-dinh-Thuc », id est « Occursus meus cum S. Exc. archiepiscopo Petro Martino Ngô-dinh-Thuc », translatio Alberti Ciria a redactione retouchata, Testimonio, n° 4, maii 2024, p. 12. Hispanicum. Originale annuntiatum: Einsicht, annus 54, n° 3, martii 2024; paginatio et textus originalis hic non controllati.
[19] Hieronymus Noldin, Summa theologiae moralis, t. I, De principiis, 33e éd. a Godefrido Heinzel revisa, Oeniponte, Typis et sumptibus Feliciani Rauch, 1960, n° 223, 1°, p. 209, et n° 238, p. 222. Latinum.
[20] Hieronymus Noldin, Summa theologiae moralis, t. III, De sacramentis, 32e éd. a Godefrido Heinzel revisa, Oeniponte, Typis et sumptibus Feliciani Rauch, 1960, n° 27, p. 19–20. Latinum.
[21] Eugenius IV, Exultate Deo, decretum pro Armenis concilii Florentini, 22 novembris 1439, locus de materia, forma et intentione, Denzinger-Schönmetzer, n° 1312, numeratio antiqua n° 695. Latinum.
[22] Thomas Aquinas, Summa theologiae, III, q. 64, a. 10, corpus et responsio ad primam obiectionem. Opera omnia, éd. leonina, t. XII, Romae, 1906. Latinum.
[23] Leo XIII, Apostolicae curae, 13 septembris 1896, Acta Sanctae Sedis, tomus XXIX, 1896–1897, Romae, Typographia polyglotta S. Congregationis de Propaganda Fide, p. 193–203; locus de intentione p. 201. Latinum. Volumen et paginatio in scan verificata.
[24] Codex Iuris Canonici, Romae, Typis Polyglottis Vaticanis, 1917, Acta Apostolicae Sedis, tomus IX, pars secunda, p. 156, canon 732, paragraphi 1–2. Latinum. Textus et paginatio controllati.
[25] Associatio archivistarum Ecclesiae Franciae, Guide des fonds, notitia « Diocèse de Lille », renovatio diei 3 octobris 2019; Bibliotheca Nationalis Franciae, notitia Semaine religieuse dioecesis Insulensis, ISSN 2020-6801. Gallicum. Instrumenta investigationis; registra ordinationis non consultata.
[26] Catalogus collectivus Franciae, fundus Leblon, in Labo Cameracensi conservatus, liassa 48 « Loge maçonnique », fasciculus B « Ensemble de documents sur la loge maçonnique de Cambrai et sur la franc-maçonnerie ». Gallicum. Inventarium controllatum; contentum fasciculi non consultum.
[27] Ioannes Franciscus Jagielski, CRID 14-18, notitia « Liénart, Achille (1884–1973) », edita die 23 iulii 2009, materia archivorum dioecesanorum Insulensium fundata. Gallicum. Notitia nativitatem die 7 februarii 1884 dat.
[28] Gloria.tv, commentarium a « apvs » die 15 februarii 2018 editum, commentarium non identificatum quod sub articulo abbatis Hervé Belmont collocat reproducens. Gallicum. Citatio et catena transmissionis eius controllatae; identitas et qualitates a declaranti vindicatae non verificatae.
[29] Martina Poulain, Bibliothèques spoliées en France durant la Seconde Guerre mondiale, basis a Memoriali Shoah edita, « Liste des institutions spoliées », notitia « Loge Justice et travail », Insulis, Ordo massonicus mixtus internationalis Le Droit Humain; identificatores OBIP 28312, SCL 343 et 900. Gallicum. Synthesis archivistica controllata; fasciculi originales non consultati. Notitia Lienart nec restitutionem allegatam mobilium non memorat.
[30] Michael Ludovicus Guérard des Lauriers, « Consacrer des Évêques ? », developmentum februarii 1986 in Sodalitium, n° 16, aprilis 1988 resumptum. Gallicum.
[31] Institutum Mater Boni Consilii, positio de ordinationibus Lienart, Sodalitium, éd. gallica, n° 19, augusti 1989. Dies epistolae iunii 1979 Domini Guérard des Lauriers in originale verificandus manet.
[32] Douglas Laudenschlager, « The Validity of Holy Orders », id est « Validitas Ordinum Sacrorum », textus Ecône die 22 decembris 1977 signatus, The Angelus, februarii 1978, reproductio electronica. Anglicum. Paginatio impressa non controllata.
[33] Carolus Pulvermacher, « On rumors and their source », id est « De rumoribus et origine eorum », reproductio textum editoriali The Angelus februarii 1978 attribuens, a FSSPX in Hibernia edita. Anglicum. Versio actualis formulationes posteriores continet; textui originali anni 1978 totaliter assimilari non potest.
[34] Henricus Mouraux, « Der verborgene, aber siegreiche Weg der Freimaurerei », id est « Progressio occulta sed victoriose massoneriae », translatio germanica Eugenii Golia, Einsicht, annus XVIII, n° 4, octobris 1988, p. 84–85, secundum Bonum Certamen, n° 74, iulii–augusti 1984. Titulus gallicus originalis non verificatus.
[35] Antonius Cekada, Sacramental Intention and Masonic Bishops, id est « Intentio sacramentalis et episcopi massones », 2003, p. 1–4 versionis 8 p. Anglicum.
[36] Relays narrationis: T. Stanfill Benns, « The Episcopal Masters of Disaster », textus copyright 2005, revisus 2009, Gordonum Bateman memorans; Foro Católico, articulus diei 7 iunii 2013 de ordinibus Lefebvre, deinde articulus diei 25 martii 2015; Amor de la Verdad, commentaria Wamba diei 28 martii 2015, Simón Del Temple dierum 26 et 28 iulii 2015 et 2 et 5 martii 2016, et Máximo diei 10 aprilis 2019. Hispanicum et anglicum. Hae resumptiones responsionem scriptam Lefebvre non producunt.
[37] Ricardus Williamson, epistola septembris 1992 de validitate ordinationis et consecrationis Lefebvre, reproductio anglica in Bishop Williamson’s Letters. Michael Davies et Approaches, n° 71, 1 novembris 1980 invocat; hic numerus originalis consultus non est. Reproductiones de die epistolae Williamson divergent, qui hic non praecisatur.
[38] Ludovicus Villa, Paulo VI, el Papa que cambió la Iglesia, id est « Paulus VI, papa qui Ecclesiam mutavit », Chiesa viva, n° 441, septembris 2011, versio hispanica, locus accusationes contra Lienart, indicationes 1912 et 1924 et narrationem Monsieur B… resumens. Reproductio a Chiesa viva edita. Paginatio loci hic non praecisata.
[39] Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, liber IV, dist. 24, q. 3, a. 2, questiuncule 2, primum sed contra, éd. Parmensis, 1858. Latinum. Vide etiam Supplementum Summae theologicae, q. 40, a. 5, primum sed contra.
[40] Pius XII, constitutio apostolica Episcopalis consecrationis, « De duobus episcopis qui consecrationi episcopali assistunt », 30 novembris 1944, Acta Apostolicae Sedis, t. XXXVII, Civitas Vaticana, 1945, p. 131–132. Latinum.
[41] Albertus Sène, Les relations Église-État au prisme de l’enseignement catholique au Sénégal, de 1819 à nos jours. Évolution et nouvelles perspectives, thesis doctoralis iuris canonici, Universitas Argentoratensis, 2021, p. 230. Gallicum.
[42] Michael Andrieu, « La carrière ecclésiastique des papes et les documents liturgiques du Moyen Âge », Revue des sciences religieuses, t. 21, fasc. 3–4, 1947, p. 90–120. Gallicum.
[43] Michael Andrieu, « Le sacre épiscopal d’après Hincmar de Reims », Revue d’histoire ecclésiastique, t. 48, 1953, p. 22–73, praesertim p. 27–29. Gallicum.
[44] Pius VI, Auctorem fidei, 28 augusti 1794, propositio 78, Denzinger, n° 1578 numerationis antiquae et n° 2678 numerationis Denzinger-Schönmetzer. Latinum. Censura disciplinam ab Ecclesia stabilitam et approbatam spectat.
[45] Bernardus Tissier de Mallerais, Marcel Lefebvre. Une vie, Parisiis, Clovis, 2002. Cum thesi Alberti Sène [41] ad identificationem coconsecratorum consecrationis Turciaci approximandum. Gallicum.
[46] Pius XII, Sacramentum Ordinis, 30 novembris 1947, Acta Apostolicae Sedis, t. 40, 1948, p. 5–7, praesertim § 6. Latinum.
[47] « Provisio ecclesiarum », Acta Pii PP. XII, Acta Apostolicae Sedis, t. 41, 1949, p. 122, notitia relativa ad Marcellum Lefebvre et sedem titularem Arcadiopolis Europae. Latinum.
[48] Pius XII, constitutio apostolica Cum Christi grex, de elevatione praefecturae apostolicae Garoua in vicariatum, 24 martii 1953, Acta Apostolicae Sedis, t. XLV, Civitas Vaticana, 1953, p. 535–536, praesertim p. 535. Latinum.
[49] Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, cap. 210, Patrologia Latina, t. 121, col. 760 A–B. Latinum.
[50] Michael Andrieu, Les Ordines romani du haut moyen âge, t. IV, Les textes (suite). Ordines XXXV–XLIX, Lovanii, Spicilegium Sacrum Lovaniense, 1956, p. 106 (Ordo XXXV B, n° 28), p. 155 (concilium Romanum anni 769), p. 155–159 et 187–190 (commentarium Ordinis XXXVI), p. 202–203 (textus, nos 40–45). Latinum et gallicum.
[51] Liber pontificalis, textus, introductio et commentarium a Ludovico Duchesne, t. I, Parisiis, E. Thorin, 1886, XCVII, Vita Hadriani I, §§ 3–4. Textus latinus et commentarium gallicum.
[52] Benedictus XIV, In postremo, 20 octobris 1756, Bullarium, t. XII, §§ 10–12 et 17. Latinum.
[53] A. Michel, « Ordre. Ordination », Dictionnaire de théologie catholique, Parisiis, Letouzey et Ané, t. XI, 1932, col. 1387–1388, rubrica « Le sujet de l’ordre ». Gallicum.
[54] Nicolaus I, Epistola 152 ad Hincmarum et caeteros episcopos in regno Caroli constitutos, 867, Patrologia Latina, t. 119, col. 1155. Latinum.
[55] Oliverius de Berranger, Alfred Ancel, un homme pour l’Évangile, 1898–1984, Parisiis, Le Centurion, 1988, « Auxiliaire à vie », p. 139–141. Narratio diem et locum consecrationis dat et Gerlier, Lebrun et Bornet identificat. Gallicum.
[56] Bulletin général de la Congrégation du Saint-Esprit, t. XXXII, n° 435, novembris 1926, « Promotion aux saints ordres », p. 838–839, praesertim p. 839, pro presbyteratu Ioannis Baptistae Fauret. Idem bulletin, t. XL, nos 604–606, iunii–augusti 1947, « Nouvelles des communautés », rubrica Loango, p. 229, pro consecratione eius a Théas cum Mathieu et Graffin. Gallicum.
[57] Thomas Aquinas, Summa theologiae, III, q. 64, a. 8, responsio ad secundam obiectionem. Opera omnia, éd. leonina, t. XII, Romae, 1906. Latinum.
[58] Petrus Gasparri, Tractatus canonicus de sacra ordinatione, t. I, Parisiis et Lugduni, Deldomme et Briguet, 1893, nos 23–26, p. 11–16. Lista exemplorum historicorum n° 24, p. 12–14, responsio partium opinionis communis n° 25, p. 14–15, et aestimatio personalis Gasparri n° 26, p. 15–16. Latinum.
[59] Hieronymus Noldin, Summa theologiae moralis, t. III, De sacramentis, 32e éd. a Godefrido Heinzel revisa, Oeniponte, Typis et sumptibus Feliciani Rauch, 1960, n° 454, 1°, p. 390. Latinum.
[60] Felix M. Cappello, Tractatus canonico-moralis de sacramentis, t. IV, De sacra ordinatione, 3e éd. revisa et aucta, Augustae Taurinorum et Romae, Marietti, 1951, n° 62, 2°, p. 39, nota 57, et n° 65, p. 44. Primus locus Franciscum Hallier, De sacris electionibus et ordinationibus, pars II, sect. I, cap. I, art. II, § 5, n° 13 citat. Latinum.
[61] Sanctum Officium, decretum diei 2 martii 1679 sub Innocentio XI, propositio condemnata n° 1, Denzinger-Schönmetzer, n° 2101, numeratio antiqua n° 1151. Textus etiam in Alphonsi de Liguori, Theologia moralis, éd. a Michaele Heilig revisa, t. X, Mechliniae, P. J. Hanico, 1852, « De Romanorum Pontificum decretis », p. 10. Latinum.
[62] Iosephus Pohle, The Sacraments. A Dogmatic Treatise, adaptatio anglica auctorizata Arthuri Preuss, t. IV, Extreme Unction, Holy Orders, and Matrimony, Sancti Ludovici et Londinii, B. Herder Book Co., 1917, « The Minister », thesis I, c), β, in capite p. 116–124. Vide etiam Bedam Venerabilem, Historia ecclesiastica gentis Anglorum, I, 27, responsio Gregorii Magni ad Augustinum de consecratione ab episcopo solo. Anglicum et latinum.
[63] Liber pontificalis, textus, introductio et commentarium a Ludovico Duchesne, t. I, Parisiis, E. Thorin, 1886, XCVI, Vita Stephani III, narratio Constantini et concilii anni 769. Latinum. Vide etiam W. E. Addis, « Order, Holy », Encyclopædia Britannica, 11e éd., t. XX, 1911. Anglicum.
[64] Pius VI, Breve papae ad omnes cardinales, archiepiscopos, episcopos, ad clerum et ad populum Franciae (Charitas quae), 13 aprilis 1791, Romae, 1791, §§ 21–25, p. 34–39, latinum et gallicum. De caeremonia diei 24 februarii, Petrus de La Gorce, Histoire religieuse de la Révolution française, t. I, Parisiis, Plon-Nourrit et Cie, 1909, liber VI, § V, nota 55. Gallicum.
[65] Iosephus Franciscus Sollier, « Le Coz, Claude », The Catholic Encyclopedia, t. IX, Novi Eboraci, Robert Appleton Company, 1910, p. 109–110, praesertim p. 109. Anglicum. De consecratione eius, La Semaine religieuse dioecesis Corisopitensis et Leonensis, annus 14, n° 8, 24 februarii 1899, relatio libri A. Roussel de Le Coz, p. 123. De receptione constitutionalium antiquorum, Mauritius Perrod, « Études historiques sur la Révolution. F.-X. Moïse, évêque du Jura (1742–1813) », Mémoires de la Société d’Émulation du Jura, series 7, t. IV, Lons-le-Saunier, Imprimerie et Lithographie Lucien Declume, 1905, p. 55. Gallicum.
[66] Pius XII, litterae apostolicae nominationis Marcelli Lefebvre, Romae, Sancti Petri, 12 iunii 1947, Bulletin général de la Congrégation du Saint-Esprit, t. XL, nos 604–606, iunii–augusti 1947, p. 201–203. Notitia gallica p. 201, textus latinus et mandatum consecrationis p. 202–203.
[67] Bulletin général de la Congrégation du Saint-Esprit, t. XL, nos 607–608, septembris–octobris 1947, p. 266, 268–269, avis et relatio consecrationis Marcelli Lefebvre. Gallicum.
[68] Emmanuel Doronzo, Tractatus dogmaticus de ordine, t. III, De causis extrinsecis, Milwaukee, ex typographia Bruce, 1962, cap. V, art. 22, p. 523–525 et 538–546. Latinum.
[69] Concilium romanum anni 769, in Alberto Werminghoff (éd.), Concilia aevi Karolini, t. II, pars prima, Monumenta Germaniae Historica, Hannoverae et Lipsiae, Hahn, 1906, p. 86. Latinum.
[70] Liber pontificalis, « Vita Stephani Papae IV », in I. D. Mansi (éd.), Sacrorum conciliorum nova et amplissima collectio, t. XIV, Venetiis, Antonio Zatta, 1769, col. 145. Latinum. Liber paparum. Liber pontificalis (492–891), translatus et praesentatus a Michaele Aubrun, Turnholti, Brepols, 2007, p. 187 (Stephanus IV) et p. 287 (Stephanus V). A. Clerval, « Étienne IV ou V, pape (816–817) », Dictionnaire de théologie catholique, t. V, pars prima, Parisiis, Letouzey et Ané, 1913, col. 977–978. Pro Stephano V (885–891) vide etiam Andrieu [50], p. 23–24 et p. 157, nota 3. Gallicum.
[71] Sacra Congregatio de Propaganda Fide, Acta Apostolicae Sedis, t. XL, Civitas Vaticana, 1948, p. 560, notitia diei 22 septembris Marcellum Lefebvre ut iam episcopum titularem Anthedonis designans et eum delegatum apostolicum Dakari nominans. Latinum.
[72] Liber pontificalis, textus, introductio et commentarium a Ludovico Duchesne, t. II, Parisiis, E. Thorin, 1892, p. 247, notitia Ioannis XIII, recensio manuscripti Laurentiani. Latinum. Textus a Andrieu [73], p. 572, et Vogel [74], p. 35 etiam reproductus.
[73] Michael Andrieu, Les Ordines romani du haut moyen âge, t. III, Les textes (suite). Ordines XIV–XXXIV, Lovanii, Spicilegium Sacrum Lovaniense, 1951, p. 572–573, p. 583–584 et Ordo XXXIV, nos 22, 27 et 38–40. Textus latinus et commentarium gallicum.
[74] Cyrillus Vogel, « Le pontifical romano-germanique du Xe siècle. Nature, date et importance du document », Cahiers de civilisation médiévale, annus 6, n° 21, ianuarii–martii 1963, p. 27–48, praesertim p. 35 et n. 31. Gallicum et citatio latina.
[75] Andreas Chapeau, « Généalogie épiscopale du bienheureux Eugène de Mazenod », Vie Oblate Life, t. XXXIV, n° 4, Ottawa, decembris 1975, p. 305–326, « Descendance du cardinal Dubois », n° 180, et « Descendance du cardinal Liénart », nos 251–253. Gallicum.
[76] Pontificale Romanum Summorum Pontificum jussu editum a Benedicto XIV et Leone XIII recognitum et castigatum, Mechliniae, H. Dessain, editio a cardinali Van Roey die 7 martii 1934 approbata, « De consecratione electi in episcopum », p. 145–146, formula p. 146. Latinum.
[77] Codex Iuris Canonici, Romae, Typis Polyglottis Vaticanis, 1917, Acta Apostolicae Sedis, t. IX, pars secunda, canon 11, p. 8, canon 331, § 1, 3°, et § 3, p. 71, canones 968, § 1, 974 et 977–978, p. 193–195, et canon 2374, p. 450. Latinum.
[78] H. A. Wilson (éd.), The Gregorian Sacramentary under Charles the Great, Londinii, Harrison and Sons, 1915, « Benedictio episcoporum », p. 5–6. Textus latinus.
[79] Sozomenus, Historia ecclesiastica, liber VII, cap. 8, Patrologia Graeca, t. 67, col. 1433–1436. Textus graecus.
[80] Concilium Constantinopolitanum anni 382, epistola synodalis ad episcopos Occidentis, a Theodoreto Cyrensi, Historia ecclesiastica, liber V, cap. 9, § 15 in numeratione editionis criticae conservata. Textus graecus.
[81] Sanctus Nicolaus I, epistola ad imperatorem Michaelem, « Ad Michaelem imperatorem », epistola XIII in numeratione Patrologiae Latinae, t. 119, Parisiis, I.-P. Migne, 1852. Vide etiam epistola eius ad Photium, éd. Ernst Perels, Monumenta Germaniae Historica, Epistolae, t. VI, Epistolae Karolini aevi, t. IV, 1925, n° 86, p. 448–449. Textus latini.
[82] « Le sacre de Mgr Graffin », Bulletin général de la Congrégation du Saint-Esprit, t. XXXV, n° 500, aprilis 1932, « Nouvelles des communautés. Maison-Mère », p. 606–607. De consecratione cardinalis Verdier a Pio XI, « S. E. le cardinal Verdier, archevêque de Paris », Almanach catholique du Jura pour 1941, Porrentruy, Société La Bonne Presse, p. 41. Gallicum.
[83] Sanctus Caelestinus I, « Ad episcopos provinciae Viennensis et Narbonensis », epistola IV, Cuperemus quidem, 26 iulii 428, cap. III, nos 4–5, Patrologia Latina, t. 50, col. 433. Textus latinus.
[84] Socrates Scholasticus, Historia ecclesiastica, liber VII, cap. 48, textus graecus in translatione anglica in Nicene and Post-Nicene Fathers, series secunda, t. II consultus. De receptione Chalcedone, Acta Sanctorum Octobris, t. X, Bruxellis, Typis Henrici Goemaere, 1861, 24 octobris, « S. Proclus », § 34, qui ad Labbe, Concilia, t. IV, col. 507 remittit. Textus latinus.